….το τρίξιμο καθώς οι μπότες σπάζουν το ελαφρύ στρώμα πάγου που έχει σχηματιστεί στο δρόμο, προσπαθεί να συναγωνιστεί τον ήχο του Καλαμά. Όλα τα άλλα γύρω μου είναι βουβές σκιές, καθώς κατεβαίνω από το σπίτι της Πανάγιως. Βουβές σκοτεινές σκιές σκεπασμένες από μια αφέγγαρη νύχτα, που μετράει μία με δύο ώρες για να δώσει την σκυτάλη σε ένα κρύο πρωινό του Γενάρη. Φωτεινή εξαίρεση, οι αμέτρητες ελάχιστες κουκίδες φωτός των αστεριών που στολίζουν το ουράνιο στερέωμα.
Ξεκινάω για να πάρω το μονοπάτι που θα με βγάλει στην Δημοσιά (Ε.Ο. Ηγουμενίτσας- Ιωαννίνων). Η απόσταση είναι μερικές δεκάδες μέτρα αλλά στο σκοτάδι η πορεία φαντάζει σαν την διάσχιση ενός σκοτεινού τούνελ. Η επιλογή να μην χρησιμοποιήσω κάποιον φακό είναι ηθελημένη γιατί αφήνω να οδηγηθώ, «ξεσκονίζοντας» τις παιδικές μου αναμνήσεις και να φτάσω ακριβώς στην στροφή της Δημοσιάς. Φτάνοντας σε αυτό το σημείο, αν ακολουθούσα τις παιδικές μου αναμνήσεις θα έστριβα δεξιά και θα έπαιρνα θέση στη στάση του ΚΤΕΛ λίγο πιο κάτω (κάποτε περνούσε Λεωφορείο από εδώ!!!!!). Αυτή τη φορά όμως τραβάω αντίθετα ακολουθώντας τον δρόμο προς τα πάνω.
Ξεκίνησα για μια συγκεκριμένη διαδρομή, ή μάλλον για να σταθώ σε ένα σημείο ακριβώς την συγκεκριμένη ώρα. Το σημείο θα είναι το μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στο βράχο πάνω από τη Τσουρίλα (Καλλιθέα) όσο για την ώρα; .. η μαγική απειροελάχιστη στιγμή που η πρώτη ηλιαχτίδα θα καβαλήσει τα Όρη της Παραμυθιάς και θα αγκαλιάσει αυτό το σημείο.