«Εκεί ψηλά στη Μουργκάνα», Δημ. Σαφίκος

[Σπύρος Παπαθανασίου: Στην... Λίστα του Δημήτρη Σαφίκου. ]

Ο Δημήτρης Σαφίκος μετά από το πρώτο δίτομο σημαντικό έργο του «Λίστα: οκτώ γενιές» αφιερωμένο στις φάρες της Λίστας, χωριό της Μουργκάνας της επαρχίας Φιλιατών Θεσπρωτίας, συνεχίζει την προσπάθειά του με το βιβλίο του με τίτλο «Εκεί ψηλά στη Μουργκάνα». Ένα βιωματικό λαογράφημα - κοινωνιογράφημα, αφιερωμένο επίσης στη Λίστα που έρχεται να μας εισαγάγει ολοκληρωτικά με μεγάλη ευαισθησία και αγάπη στον κόσμο του λαϊκού πολιτισμού της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Το καινούργιο βιβλίο του συλλογέα, αποτελείται από τρεις ενότητες. Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει, μεγάλο αριθμό αποσπασμάτων από διηγήματα και άλλα λογοτεχνήματα Λιστινών συγγραφέων μεταξύ των οποίων και του ευρύτερα γνωστού πολυβραβευμένου Φάνη Μούλιου, δείχνοντας ότι οι Λιστινοί ασχολήθηκαν επιτυχώς και με τη λογοτεχνία. Το υπόλοιπο μέρος αυτής της ενότητας αναφέρεται στην καθαυτή λαογραφία του χωριού: νανουρίσματα, ευχές, κατάρες, ύβρεις, παιχνίδια, διατροφή κλπ., ενώ ένα άλλο τμήμα αναφέρεται στα τοπωνύμια, στις τοποθεσίες, στα επαγγέλματα και στις γεννήσεις (υλικό προερχόμενο από τα αρχεία της κοινότητας).

Αναφορικά με τα νανουρίσματα, και τις ευχές ο συγγραφέας δηλώνει ότι τα περισσότερα στοιχεία προέρχονται από τη μητέρα του ή από βιώματά του, καθώς και από πληροφόρηση των χωριανών του. Ακολούθως μας λέει: «μέσα σ’ αυτό το μικρό (μεγάλο) κόσμο, μέσα σε αυτή την κοινωνία της φτώχειας και της μιζέριας, του ταξιδεμού, της υποανάπτυξης και των τραγικών πολλές φορές συνθηκών διαβίωσης, δεν έλειψαν ο ενθουσιασμός, η χαρά, η λύπη, ο πόνος, τα βάσανα και πολλά ακόμη». Στην ίδια ενότητα περιλαμβάνονται και τα παιδικά παιχνίδια (βεζίρης ή κότσι, γαϊδάρα, γκουλιάρας - είδο τραμπάλας, κούτουλας, καλυβίτσια κ.ά.).

Στο μέρος αυτό βοηθήθηκε ιδιαίτερα από τον Χρήστο Κιτσιανό. Ακολουθούν τα παρατσούκλια (παρωνύμια). Ενδιαφέρουσα παρατήρηση ότι ένας άνδρας έχει πάρει παρατσούκλι από χαϊδευτικό όνομα της μητέρας του. Κάτι που επιβεβαιώνει γενικότερες διαπιστώσεις στον ελληνικό χώρο για αυτή τη συνήθεια που οδηγεί συχνά σε μητρωνυμικές γενιές (φάρες).

Σάββατο 7 Ιουλίου 2018 - Ημερίδα με τίτλο: «Η συμβολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη του Δήμου Φιλιατών»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Σάββατο 7 Ιουλίου 2018 θα πραγματοποιηθεί, η επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Η συμβολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη του Δήμου Φιλιατών», με την οποία ολοκληρώνεται η ακαδημαϊκή χρονιά του μεταπτυχιακού προγράμματος του Ε.Μ.Π. «Περιβάλλον και Ανάπτυξη των Ορεινών Περιοχών», που αποτελεί τη δεύτερη κατεύθυνση του ΔΠΜΣ «Περιβάλλον και Ανάπτυξη». 

Κάθε χρόνο από το 2010, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα υιοθετεί ένα Δήμο της Ηπείρου. Οι ερευνητές του Μετσόβιου Κέντρου Διεπιστημονικής Έρευνας, στο οποίο πραγματοποιείται το μεταπτυχιακό πρόγραμμα, μαζί με τους σπουδαστές, και τους διδάσκοντες του μεταπτυχιακού προγράμματος μελετούν συστηματικά τα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής χρονιάς. Στη συνέχεια διατυπώνονται προτάσεις με ψύχραιμη ματιά, επιστημονική τεκμηρίωση και αξιοποίηση της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας που θα ενισχύσουν τις αναπτυξιακές προοπτικές κάθε περιοχής. 

Οι προτάσεις θεμελιώνονται πάνω στην ταυτότητα, το υφιστάμενο δυναμικό και τις δραστηριότητες κάθε Δήμου. Κυρίως, όμως, αναδεικνύουν και τεκμηριώνουν πλευρές που «ξεκλειδώνουν» νέες δυνατότητες και ευκαιρίες. Κάθε χρόνο τα αποτελέσματα των ερευνών παρουσιάζονται στις τοπικές κοινωνίες με ανοικτές εκδηλώσεις.

Για την ακαδημαϊκή χρονιά 2017 – 2018, η περιοχή μελέτης του μεταπτυχιακού προγράμματος του ΕΜΠ «Περιβάλλον και Ανάπτυξη των Ορεινών Περιοχών» ήταν ο Δήμος Φιλιατών. Μια περιοχή μεγάλη σε έκταση που απλώνεται από τα γαλανά νερά του Ιονίου μέχρι τα άγρια βουνά της Μουργκάνας. Εκτός από την εξαιρετική φυσική ομορφιά με τα ποικίλα τοπία, ο Δήμος Φιλιατών έχει σημαντική ιστορία, αξιόλογες παραγωγικές δυνατότητες και, κυρίως, ανθρώπους φιλόξενους που αγαπάνε τον τόπο τους και θέλουν να δώσουν τη μάχη να τον κρατήσουν ζωντανό, ειδικά τις απομονωμένες ορεινές του περιοχές.

Γι’ αυτό και η ερευνητική ομάδα του Μετσόβιου Κέντρου Διεπιστημονικής Έρευνας μαζί με τους σπουδαστές του μεταπτυχιακού προγράμματος του ΕΜΠ «Περιβάλλον και ανάπτυξη των ορεινών περιοχών» αντιμετώπισαν την περιοχή, όχι μόνο με τα κριτήρια και τα εργαλεία της επιστήμης αλλά και με κέφι και αγάπη, ώστε να δώσουν μια φρέσκια ματιά στην τοπική κοινωνία, να συντελέσουν στο ζωντάνεμα της συζήτησης για το μέλλον του τόπου. Οι εργασίες που παρουσιάζονται στην ημερίδα προσεγγίζουν πολλά θεματικά πεδία, συμβάλλοντας στην ολοκληρωμένη προσέγγιση των χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων του Δήμου Φιλιατών.

Η είσοδος στην ημερίδα είναι ελεύθερη και μετά τις παρουσιάσεις θα ακολουθήσει ανοικτή συζήτηση με το κοινό. Καλούμε την τοπική κοινωνία να συμμετάσχει ενεργά στις εργασίες της ημερίδας.

ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - ΣΧΟΛΗ ΑΓΡΟΝΟΜΩΝ ΤΟΠΟΓΡΑΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 9, ΖΩΓΡΑΦΟΣ 157 80 ΑΘΗΝΑ,

ΤΗΛ. 210-7722780, FAX : 210772 2776,

E-MAIL: envdev@central.ntua.gr, http://environ.survey.ntua.gr/

"Αρεντεύοντας" στη Μουργκάνα, 27 Μάη 2018!

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο:  «ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ»

ΘΕΜΑ: 3ος ΜΙΚΡΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ { ΒΑΒΟΥΡΙ – ΠΗΓΕΣ ΛΑΓΚΑΒΙΣΤΑΣ }

Την Κυριακή 27 Μάϊου  2018 και ώρα 10:30 π.μ. η Δημοτική Αρχή Φιλιατών διοργανώνει τον 3ο Μικρό Μαραθώνιο ορεινής διαδρομής 16 χιλιομέτρων που ξεκινάει από την Τοπική Κοινότητα Βαβουρίου και τερματίζει στις πηγές Λαγκάβιστας. Προτού ο αγώνας δρόμου καταλήξει στις πηγές Λαγκάβιστας, περνάει από τις Τοπικές Κοινότητες Λια και Λίστας, σε μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους, η οποία τυχαίνει να είναι και μια από τις ωραιότερες περιοχές του Δήμου μας, που αξίζει κανείς να την διαβεί και να την χαρεί. Οι αθλητές και οι αθλήτριες που θα συμμετάσχουν στον 3ο Μικρό μας Μαραθώνιο, θα έχουν φέτος   την τύχη να διαβούν και να απολαύσουν αρεντεύοντας την ιδιαίτερη αυτή διαδρομή που ελπίζουμε να τους μείνει αξέχαστη.

Καλούνται όσοι πολίτες επιθυμούν να λάβουν μέρος στον εν λόγω Μαραθώνιο να δηλώσουν συμμετοχή στην αρμόδια υπάλληλο κ. Σταματία Σιούτη στο τηλέφωνο { 2664360171} από Δευτέρα έως Παρασκευή στις ώρες από 08:00 π.μ. έως 14:00 μ.μ. ή να επικοινωνήσουν ηλεκτρονικά στο κάτωθι email:  katsarispetros@gmail.com

Από την κεντρική πλατεία Φιλιατών, μπροστά από την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Φιλιατών, θα ξεκινήσουν στις 27/05/2018 και ώρα 09:15 π.μ. τα λεωφορεία του δήμου που θα μεταβούν  με τους συμμετέχοντες Αθλητές και Αθλήτριες στην  τ. κ. Βαβουρίου που αποτελεί και την αφετηρία του εφετινού μας Μαραθωνίου.

«Ιππικό Πάρκο Θεσπρωτίας» ή «Επίγειος Παράδεισος στη Θεσπρωτία»;

«Ιππικό Πάρκο Θεσπρωτίας» ή «Επίγειος Παράδεισος στη Θεσπρωτία»;

 Δύο σε ένα!!! Υπερβολή;

Όσοι έχουν πάει ξέρουν πως είναι ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όσοι δεν έχετε πάει ακόμα είναι βέβαιο πως θα συμφωνήσετε μαζί μας, έπειτα από την πρώτη σας επίσκεψη στη Λεπτοκαρυά της Μουργκάνας, στην ορεινή Θεσπρωτία.

Εκεί θα βρεθείτε σε  ένα ονειρικό τοπίο μέσα στο πράσινο και την απόλυτη ηρεμία, με ένα χώρο πολύ προσεγμένο που παραπέμπει σε άλλες εποχές, στην άγρια Δύση. Με εξαιρετική μουσική, με καφέ, ποτό και υπέροχο φαγητό αλλά και πολλές, πάρα πολλές, δραστηριότητες μέσα στη φύση. Ιππασία, καγιάκ, αναρρίχηση και πολλά άλλα!

Αρκεί το τοπίο για να χαρακτηρίσεις κάτι ως παράδεισο; Φυσικά, όχι!

Οι άνθρωποι είναι αυτοί που μετατρέπουν ένα μέρος σε αληθινό παράδεισο!!!

Και πράγματι στο ιππικό πάρκο συναντήσαμε τους πιο καλοσυνάτους, φιλικούς και ανοιχτόκαρδους ανθρώπους που σε κάνουν από την πρώτη στιγμή που θα βρεθείς εκεί να νιώσεις οικεία και πολύ ευχάριστα. Ο κύριος Απόστολος Βενέτης, η σύζυγός του κυρία Ευρυδίκη, τα παιδιά τους και οι συνεργάτες τους αποτελούν με τους επισκέπτες του ιππικού πάρκου  μια όμορφη παρέα,  μια μεγάλη οικογένεια!

Αρκούν μόνο αυτά; Και βέβαια δεν αρκούν!

Είναι και όλοι όσοι επισκέπτονται το ιππικό πάρκο που έχουν πολύ θετική ενέργεια και φτιάχνουν μαζί σου μια όμορφη και ζεστή παρέα, έστω κι αν έχουν έρθει εκεί από όλα τα μέρη της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό.

Ποιο μπορεί να είναι το μυστικό της επιτυχίας;

Δεν υπάρχει μυστικό! Όταν δεν κάνεις κάτι για «να τα οικονομήσεις» ή για να «προσφέρεις υπηρεσίες και να εξυπηρετήσεις τους πελάτες σου», αλλά το κάνεις «επειδή σου αρέσει πολύ και για να περάσεις πρώτα εσύ καλά» είναι βέβαιο πως όλοι όσοι θα βρεθούν κοντά σου θα περάσουν ακόμα καλύτερα και φυσικά θα ξανάρθουν και θα ξανάρθουν… Γιατί δεν είναι πελάτες, αλλά φίλοι!!!

Έτσι λοιπόν ορίζεται ο επίγειος παράδεισος που βρίσκεται στη Θεσπρωτία ή όπως είναι το κανονικό του όνομα: «Ιππικό Πάρκο Θεσπρωτίας»!

το οποίο μπορείτε να το αναζητήσετε ως: @Veneti.Farma

[Χριστόφορος Πουλίζος]

------------------------------------------------------------------------------

Σημείωση: «Να πώς ορίζεται και ο ΣΩΣΤΟΣ επαγγελματίας». Έχω αρκετή εμπειρία από το πώς λειτουργούν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα και δεν θυμάμαι άλλη φορά επιχειρηματία να μου λέει: «δεν μας ενδιαφέρουν μεγάλες ομάδες όπως τα σχολεία, γιατί εδώ υπάρχουν πολλοί χώροι με δραστηριότητες και δεν έχουμε τη δυνατότητα να εγγυηθούμε την ασφάλεια(!) των παιδιών». Ως εκπαιδευτικός, πολλά χρόνια τώρα η μόνη ερώτηση των επαγγελματιών ήταν: «πόσα παιδιά έχει το σχολείο σας και πότε θα έρθετε»…

Μπαίνοντας στο ιππικό πάρκο.

Χώροι με πολλές δραστηριότητες.

Εδώ, ακόμα και τα άλογα πάνε στο bar...

Το αφεντικό ...ξαφνιάζεται.

Εικόνες άγριας δύσης.

Τοπίο καταπράσινο και ονειρικό.

Η ηρεμία του χώρου αντικατοπτρίζεται και στα άλογα...

Απόκριες στα χωριά της Μουργκάνας

...
Εκεί στο μισοχώρι κάναμαν και τσι «μπράτζες» τσ’ απόκριες.
Τα παιδιά μαζεύαμαν ξύλα απ’ όλο το χωριό από μέρες, όσο να γιομίσει ο πλάτωνας ως τη γκριμπότα. Πάντα τα μαζεύαμαν, λέγαμαν κι ένα τραγούδι, σα να φοβερίζαμαν:

«Ξύυυλα για τσι μπράτζες! Παλούουουκια από τσι χράφτες!»

 (Απόσπασμα από το κείμενο "Η εποχή του πλαστικού" του παπα-Γιώργη από τη Ραβενή)

"Μπράντζα" στη Λεπτοκαρυά το 1990

φωτό: Θανάσης Πέτρου

 Επειδή δεν είναι ξεκάθαρη η προέλευση του ονόματος "μπράτσα" αυτό προκύπτει, όπως φαίνεται, από τον θόρυβο που κάνουν τα κλαριά από τα πουρνάρια όταν καίγονται και ο ήχος μοιάζει με "πρατς πρατς" ή και "μπρατς μπρατς" οπότε η φωτιά ονομάστηκε "μπράτσα" ή "μπράτζα" όπου το (σ), λόγω πιο παχιάς προφοράς του,αντικαταστάθηκε σιγά σιγά με το (ζ). Το έθιμο, τώρα, να ανάβουν φωτιές με πουρνάρια ή με άλλα δέντρα τα οποία όταν καίγονται "κάνουν χαρακτηριστικό θόρυβο, τριξίματα και κρότους" έρχεται από πολύ παλιά όπως μαρτυρά και η λαϊκή παράδοση και συνδέεται με τα έθιμα των Χριστουγέννων, κάποια από τα οποία επεκτάθηκαν και στην περίοδο της αποκριάς, όπως οι μεγάλες εξαγνιστικές, προστατευτικές φωτιές την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς στην Ήπειρο - "Τζαμάλες" στα Γιάννενα ή "Μπράτσες" στη Μουργκάνα!

  

 ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ - ΑΠΟΚΡΙΕΣ 1969 (μεσοχώρι) - Η ΜΠΡΑΝΤΖΑ 

Πίνακας που φιλοτέχνησε ο Στάθης Κρέσπης ο πρώτος αγροτικός γιατρός 

που επάνδρωσε το αγροτικό μας ιατρείο και δέθηκε με το χωριό και τους χωριανούς μας.

 φωτό: Θανάσης Πέτρου

Διαβάστε ολόκληρο το αφιέρωμα στις Μπράτσες, εδώ... >>>

 ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ - ΑΠΟΚΡΙΕΣ 1991
Χορός γύρω από την Μπράντζα
Χορεύει ο Νάσιο Μπότσης (Παπαθανασίου)

φωτό: Θανάσης Πέτρου

 

 ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ - ΑΠΟΚΡΙΕΣ 25/2/1990
Στα καζάνια βράζει το γιαχνί.

 φωτό: Θανάσης Πέτρου

 Το έθιμο της "χάψας" στη Λεπτοκαρυά

φωτό: Θανάσης Πέτρου

ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ - ΑΠΟΚΡΙΕΣ 2011 

Και οι μεγάλοι συμμετέχουν στο "χάψαρο"

 φωτό: Θανάσης Πέτρου

 Η χάψα ήταν παιγνίδι που παίζονταν το βράδυ της Τυρινής, της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς, είτε οικογενειακά στα σπίτια είτε ομαδικά γύρω από τη φωτιά.
Ένα ή περισσότερα αυγά, βρασμένα σφιχτά,βουτηγμένα σε μπόλικο γιαούρτι, δεμένα προσεκτικά και αιωρούμενα με κλωστή από ένα μακρύ ξύλο ήταν ο στόχος των καρναβαλιστών που προσπαθούσαν να τα χάψουν, να τα φάνε χωρίς να τα πιάσουν με τα χέρια!
Τη χάψα την αιωρούσε κάποιος επιδέξιος και από τους παριστάμενους τυχερός ήταν εκείνος, που θα έβαζε τη χάψα στο στόμα για να τη φάει, ενώ άτυχοι ήταν όσοι πασαλείβονταν με το γιαούρτι και γίνονταν αντικείμενο περιπαιχτικών σχολίων από τους υπόλοιπους, χωρίς να έχουν φάει τη χάψα...

 Διαβάστε ολόκληρο το αφιέρωμα στο έθιμο της "χάψας", εδώ... >>>

Καλές απόκριες και καλή σαρακοστή!

[πρώτη δημοσίευση: 15 Μαρτίου 2013]

Των φρονίμων τα παιδιά...

Πηγαίνοντας στη Γλούστα, επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά κάτι που είχα παρατηρήσει και παλαιότερα...

Αν (χτύπα ξύλο!) πιάσει μια φωτιά οπουδήποτε, αυτή θα σταματήσει μόνο όταν φτάσει στη Βελίκα, αφού προηγουμένως θα έχει κάψει όλο το χωριό!!!

Δεν είναι κρίμα από μια αμέλεια να χαθεί τέτοια ομορφιά;

Και το ερώτημα είναι το εξής: πόσο δύσκολο είναι να σχεδιαστούν και να φτιαχτούν αντιπυρικές ζώνες που θα προστατέψουν σε μια "κακιά στιγμή" τα σπίτια και τους ανθρώπους της περιοχής;

Το δασαρχείο δεν έχει χρήματα, η Περιφέρεια Ηπείρου το ίδιο, ο δήμος Φιλιατών δεν το συζητώ, οπότε...

Δεν είμαι ειδικός, αλλά μερικές φορές η απλή λογική μπορεί να δώσει κάποιες λύσεις. Μια πρόταση θα μπορούσε να είναι κι αυτή:

Βήμα 1ον: Το δασαρχείο να σχεδιάσει ενιαίες και λειτουργικές αντιπυρικές ζώνες σε όλα τα χωριά της Μουργκάνας.

Βήμα 2ον: Η Περιφέρεια σε συνεργασία με το δασαρχείο να έρθει σε συνεννόηση με τις τοπικές κοινότητες οι οποίες θα αναλάβουν να κόψουν τα δέντρα που θα έχει υποδείξει και σημαδέψει το δασαρχείο και τα ξύλα θα δοθούν στους κατοίκους κάθε χωριού. Έτσι και τα χωριά θα σωθούν και θα δοθούν τα ξύλα σ' αυτούς που τα χρειάζονται πραγματικά.

Επειδή υπάρχει το θέμα των ιδιοκτησιών και ίσως κάποιος χωριανός δεν δεχτεί να κοπούν δέντρα στο δικό του χωράφι, θα πρέπει να αναλάβει ο ίδιος ενυπόγραφα την ευθύνη σε περίπτωση που προκληθεί κάποια ζημιά από πυρκαγιά που δεν σβήστηκε εξαιτίας της άρνησής του. 

Για να γλιτώσει λοιπόν το δάσος θα πρέπει να θυσιαστούν μερικά δέντρα (έστω και αρκετά), γιατί αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος όχι μόνο να χαθεί εντελώς το δάσος αλλά και ολόκληρα χωριά και να κινδυνεύσουν οι λιγοστοί και μεγάλης ηλικίας κάτοικοί τους. Και αυτό πρέπει να το καταλάβει πρώτο απ' όλους το Δασαρχείο!!! Άλλωστε: «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…»

Ας συνεννοηθούν λοιπόν οι πρόεδροι των τοπικών κοινοτήτων της Μουργκάνας και ας ενημερώσουν το Δασαρχείο και την Περιφέρεια Ηπείρου, κοινοποιώντας και κάνοντας γνωστό το πρόβλημα και στον εισαγγελέα, τώρα που είναι ακόμα νωρίς και υπάρχει αρκετός χρόνος μέχρι το καλοκαίρι.

Γιατί το ότι δεν συνέβη τίποτα μέχρι τώρα, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να συμβεί αύριο το πρωί...

[Χριστόφορος Πουλίζος]

«H λεηλασία στον Γράμμο (και στη Μουργκάνα) συνεχίζεται»... και μια πρόταση για λύση του προβλήματος!

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο:  "thesprotos-panta"

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

H λεηλασία στον Γράμμο συνεχίζεται

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. (ΤΑ ΙΔΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ)

Η λεηλασία στον Γράμμο συνεχίζεται καθώς και η αδιαφορία όλων των αρμόδιων -«αναρμόδιων» αρχών και υπηρεσιών για την φύλαξη των συνόρων. Έχουμε γίνει μια χώρα ξέφραγο αμπέλι. Οι Αλβανοί ανενόχλητοι σε καθημερινή σχεδόν βάση περνάνε τα σύνορα στον Γράμμο ( ακόμα και μπροστά από το στρατιωτικό φυλάκιο στο χωριό Γράμμος) χωρίς να τους ενοχλεί κανένας κλέβουν υλοτομούν παράνομα μαζεύουν αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά καταστρέφουν και λεηλατούν τον φυσικό μας πλούτο και μαζί τις ψυχές και τις ανοχές των κατοίκων της περιοχής. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει άμεσα πρέπει να καταλάβουν ότι η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι . Αν δεν γίνει αισθητή η παρουσία του στρατού και της αστυνομίας στα σύνορα (όχι να κάθονται μέσα στα χωριά αλλά να γυρίσουν την περιοχή ) και δεν προχωρήσουν σε συλλήψεις για να μαθευτεί μέσα στην Αλβανία ότι τα σύνορα φυλάγονται και ότι αν θα μπουν στην Ελλάδα μπορεί να τους πιάσουν τότε θα συνεχίσουν να καταστρέφουν και να λεηλατούν . Αλήθεια τι θα γινόταν αν αυτό συνέβαινε στην πλευρά της Αλβανίας από Έλληνες; Φτάνει πια ας δώσουμε ένα τέλος στη λεηλασία και την καταστροφή.

Πολύ επίκαιρο το άρθρο από το "thesprotos-panta" μιας και σε λίγο καιρό είναι η εποχή της ρίγανης που αν δεν προστατευτεί, πολύ σύντομα θα εξαφανιστεί από όλη τη Μουργκάνα και τον Γράμμο!
___________

Και μια πρόταση που θα έδινε λύση στο πρόβλημα:

Η ρίγανη, το τσάι και τα άλλα βότανα θα μπορούσαν να συντηρήσουν όλο τον ενεργό πληθυσμό που κατοικεί μόνιμα στα χωριά της Μουργκάνας, ΑΝ υπήρχε ένα οργανωμένο σχέδιο που θα επέτρεπε ΜΟΝΟ σ' αυτούς να τα συλλέγουν (αφού τους εκπαίδευαν στον τρόπο συλλογής, συσκευασίας και αειφόρου διαχείρισης των βοτάνων) και να βοηθιούνται για να τα εμπορεύονται νόμιμα, ώστε να έχουν ένα πολύ ικανοποιητικό εισόδημα που θα τους έδινε η γη που φυλάνε ως άλλοι ακρίτες!

[Χριστόφορος Πουλίζος]

"ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ: ιστορία, περιβάλλον, οικοτουρισμός"

Η Ομοσπονδία Μουργκάνας καλωσορίζει την Άνοιξη, με μια εκδήλωση που ευελπιστεί να είναι η αρχή για την «άνοιξη» στον τόπο μας. Στα πλαίσια της προσπάθειάς μας για την καταγραφή και την ανάδειξη των μονοπατιών της περιοχής Μουργκάνας, των σημαντικών εκείνων δρόμων που συνδέουν την ιστορία, τις παραδόσεις και τις φυσικές ομορφιές του τόπου μας, το Σάββατο 21 Μαρτίου διοργανώνουμε ολοήμερη εκδήλωση με θέμα:

«Τα παλιά μονοπάτια της Μουργκάνας: ιστορία, περιβάλλον, οικοτουρισμός»

Σας προσκαλούμε να περπατήσουμε μαζί στα παλιά μονοπάτια των χωριών μας και μέσα από τα βήματα των προγόνων μας να προχωρήσουμε μπροστά, προσπαθώντας όλοι μαζί για την δημιουργία ενός «ζωντανού» δικτύου μονοπατιών, που θα αναδεικνύει την ιστορία και το σπάνιο φυσικό περιβάλλον του τόπου μας.

Η έναρξη της εκδήλωσης θα γίνει στις 11 π.μ. με την παρουσίαση των εκθέσεων:

• «Χάρτες της Θεσπρωτίας» με σπάνιους χάρτες μοναδικής ιστορικής σημασίας, όπου απεικονίζονται με λεπτομέρεια τα μονοπάτια των προγόνων μας. (Αίθουσα Α)

• «Αγριολούλουδα της Θεσπρωτίας» με ενδημικά φυτά της περιοχής μας, των οποίων η ηλικία χάνεται στην εποχή των παγετώνων. (Αίθουσα Β)

Το απόγευμα θα γίνουν οι ομιλίες:

• 6 μ.μ.: Παρουσίαση του εγχειρήματος από την Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Μουργκάνας, κ. Ζωή Ντρούκα.

• 6.30 μ.μ.: Ομιλία και προβολή οπτικοακουστικού υλικού από τον κ. Μιχάλη Πασιάκο, ιστορικού μελετητή της Θεσπρωτίας, ο οποίος έχει κάνει μελέτη και χαρτογράφηση των παλιών μονοπατιών της περιοχής μας.

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση προτάσεων για προβολή του δικτύου μονοπατιών ως μέσα οικοτουριστικής ανάπτυξης της περιοχής, με συντονιστή τον κ. Κων/νο Κωνσταντίνου.

Σας περιμένουμε!

8 Μαρτίου - ημέρα της γυναίκας, Αφιέρωμα στις ηρωίδες της Μουργκάνας!

Αναδημοσίευση από τα «ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ»

Στην ανώνυμη ηρωίδα των ελληνικών συνόρων, αφιερώνει το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη φετινή Ημέρα της Γυναίκας
[της ανταποκρίτριάς μας Μ. Τζώρα]

Μαθήματα ζωής και θάρρους δίνουν καθημερινά στα βουνά της Μουργκάνας, στη λησμονημένη Ελλάδα, οι ηρωίδες γυναίκες. Αυτές τις γυναίκες επέλεξε φέτος το ΑΠΕ-ΜΠΕ να τιμήσει, με αφορμή την 8η Μαρτίου, ημέρα της Γυναίκας, πραγματοποιώντας ένα οδοιπορικό στα ξεχασμένα χωριά της περιοχής και μιλώντας μαζί τους για μια καθημερινότητα, που στα αστικά κέντρα φαντάζει τουλάχιστον ξένη.

«Δεν έχω μάθει να φοβάμαι. Το μόνο πράγμα που δεν έμαθα στη ζωή μου, είναι τι θα πει φόβος. Από τα άσχημα που έζησα, πήρα θάρρος» λέει η 86χρονη Μαρίνα Αγγελοπούλου, κάτοικος του χωριού Μπαμπούρι Φιλιατών. Με εντυπωσιακή αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, διευκρινίζει ότι από παιδί νίκησε τον φόβο κι έμαθε να ξεπερνά δυσκολίες και στενοχώριες με το τραγούδι.

Γεννήθηκε σε ένα κοντινό χωριό. Τον Τσαμαντά. Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Έχασε μόλις στα 2 της χρόνια τη μητέρα της. Μετά ήρθαν παγκόσμιος πόλεμος και εμφύλιος. Στα 16 της έφυγε από το σπίτι για να βγει στον δύσκολο αγώνα της επιβίωσης. Πριν 52 χρόνια παντρεύτηκε και από τότε μέχρι σήμερα, ζει στο Μπαμπούρι μαζί με τον σύζυγό της. Αγέρωχη φιγούρα. Με σκληρή δουλειά -από το ξημέρωμα ίσαμε τη νύχτα- κατάφερε να σπουδάσει τα δύο παιδιά της και να φτιάξει το σπίτι, όπου ζει. Από την εφηβεία ακόμη τραγουδούσε σε πανηγύρια, γάμους και γιορτές. «Η δύναμή μου κρύβεται στο τραγούδι» λέει. «Μάλωνα με τη μητριά, άρχιζα το τραγούδι. Το τραγούδι με έβγαλε πέρα… Πήγαινα στο βουνό, τραγούδαγα. Πήγαινα στο χωράφι, τραγούδαγα. Πήγαινα βόλτα, τραγούδαγα. Είχα τα ψυχολογικά μου από στεναχώρια κι όταν ο γιατρός μου ΄πε να πάρω φάρμακα, του ΄πα «θα γιατρευτώ μόνη μου με το τραγούδι»».

Στο Μπαμπούρι ζουν όλες κι όλες δέκα ψυχές στα σκόρπια σπίτια του χωριού. Καθώς βρίσκεται στα ελληνοαλβανικά σύνορα, δεν είναι λίγες οι φορές που τα σπίτια βρέθηκαν στο στόχαστρο παρανόμων. Τα κρούσματα των διαρρήξεων, όμως, δεν ανησυχούν την κ. Μαρίνα. «Ο άνδρας μου είναι κυνηγός και στο σπίτι έχουμε όπλα» λέει. Με μια σύνταξη του ΟΓΑ ζουν πια, αλλά στιγμή δεν σκέφτηκαν ν΄αφήσουν τον τόπο τους. Πέντε φορές μπήκε στο χειρουργείο, αλλά ακόμη ασχολείται αγόγγυστα και με αγάπη με τον κήπο και το νοικοκυριό της. Η μόνη της θλίψη είναι που ερημώνει το χωριό και δεν μπορεί να βρει παρέα στο τραγούδι… «Ένα πολυφωνικό, βρε παιδί μου, μου λείπει…» λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου.

Πριν φτάσει κανείς στο Μπαμπούρι, σε υψόμετρο 750 μέτρων, συναντά το χωριό Λιας. Το κατοικούν 25 ηλικιωμένοι, όλοι συνταξιούχοι, εκτός από τη Λίτσα Ντάφλου, 44 χρόνων. Είναι η ψυχή του οικισμού και σπέρνει το κουράγιο για την επόμενη μέρα… Εγκατέλειψε την Αθήνα πριν από εννιά χρόνια, γιατί αγάπησε πολύ το χωριό του συζύγου της και έβαλε στόχο να το ζωντανέψει. Παραιτήθηκε από την εταιρεία επισιτισμού, όπου εργαζόταν τότε στην πρωτεύουσα και πήγε στον Λια, για να λειτουργήσει τον ξενώνα, που είχε κτιστεί με φροντίδα του Νίκου Γκατζογιάννη. «Χρειάζεται πίστη. Να πιστέψεις ότι μπορείς» λέει για τις δυσκολίες, που αντιμετώπισε αρχικά, ειδικά με την καχυποψία των λιγοστών κατοίκων απέναντι στο εγχείρημα.

Ο ενθουσιασμός νίκησε και σήμερα το χωριό κρατιέται ζωντανό. Κάποιοι συνταξιούχοι μάλιστα επέστρεψαν από μεγαλουπόλεις στον τόπο τους για μόνιμη εγκατάσταση. Εκείνη, όμως, μια νέα γυναίκα, με άλλες εικόνες, άλλες προσλαμβάνουσες, πώς κατάφερε να εγκλιματιστεί σ΄ένα απομακρυσμένο χωριό των συνόρων; «Έχω ηρεμία και μου αρκεί. Εδώ δημιουργείς χωρίς να βιάζεσαι. Φτιάχνω παραδοσιακά γλυκά. Θα περπατήσω ατέλειωτες ώρες ή θα διαβάσω ένα βιβλίο. Θα πάρω το αυτοκίνητο και θα πάω για εξερεύνηση στην περιοχή. Δεν έχω άγχος και πίεση. Είναι όμορφο να μοιράζεσαι τα πρωινά χαμόγελα με τα γεροντάκια, που παίρνουν δύναμη από την παρουσία σου» απαντά.

Στην άλλη πλευρά της Μουργκάνας, στην Αγία Μαρίνα Πωγωνίου, η 84χρονη Βασιλική Ντάκα αντιμετωπίζει με χαμόγελο τη μοναξιά της και τις ατυχίες, που είχε στη ζωή της. Αν και το σπίτι της βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, υπάρχουν και μέρες, ειδικά τον χειμώνα, που δεν βλέπει άνθρωπο, γιατί οι λιγοστοί συγχωριανοί της κατοικούν σε απομακρυσμένους οικισμούς. Μέσα στην καλοσυνάτη ματιά της βλέπεις τη δύναμη ψυχής της. Η κ. Βασιλική μεγάλωσε ορφανή από μητέρα και πολύ νέα, στα 17 της χρόνια, βρέθηκε στην Αθήνα να δουλεύει σε εταιρεία υφασμάτων. Δική της οικογένεια δεν έκανε ποτέ. «Στην Αθήνα βρήκα δουλειά και σπίτι. Τσίγκος, τσίγκος, δεν με πείραξε. Καθαρίστρια σε υφάσματα, λίγο το μεροκάματο. Έζησα με τα λίγα. Ήμουν 17 χρόνων. Μετά ήρθαν τα προβλήματα υγείας. Έχασα το ένα νεφρό. Δεν έφταναν τα χρήματα τότε. Νοίκι, ρεύμα, γιατροί… Έφυγα από την πόλη».

Από τότε η κ. Βασιλική κρατιέται με μία «κουτσή» αναπηρική σύνταξη. Η δύναμή της, όμως, η αισιοδοξία και η καλοσύνη της περισσεύουν. Το πρωί θα σκουπίσει την αυλή του σπιτιού της, θα μαγειρέψει, θα ανάψει το τζάκι. Η επικοινωνία της με τις άλλες ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού γίνεται τηλεφωνικά. Τα σπίτια τους είναι μακριά. Οι άνθρωποι που συναναστρέφεται, κάποιες φορές την εβδομάδα, είναι ο φούρναρης που κάνει τη διανομή ψωμιού και οι υπάλληλοι της κοινωνικής μέριμνας, που επισκέπτονται τακτικά το χωριό. Επειδή η Αγια Μαρίνα βρίσκεται στη συνοριογραμμή γραμμή και πολλές φορές έγιναν διαρρήξεις σε σπίτια, η κ. Βασιλική εξομολογείται πως κοιμάται «με την ανασφάλεια στο μαξιλάρι» από τότε που έκλεισε το τμήμα συνοριακής φύλαξης, που λειτουργούσε στο χωριό.

Τα παράθυρα του σπιτιού της είναι σιδερόφρακτα, αλλά ο ήλιος τρυπώνει πολύς. Ο αέρας του βουνού φέρνει μοσχοβολιά την άνοιξη, τα αιωνόβια δένδρα δίνουν δροσιά το καλοκαίρι. Κι ο καπνός από τη φωτιά στο τζάκι της τις υπόλοιπες εποχές δίνει το ελπιδοφόρο σημάδι ζωής..

Χρόνια Πολλά σε όλες τις γυναίκες!

Χριστουγεννιάτικο αντάμωμα από τους Ραβενιώτες της Αθήνας

Η Δημιουργική Ομάδα Ραβενής, σας προσκαλεί 

στην Χριστουγεννιάτικη Παιδική Γιορτή 

που διοργανώνει την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου και ώρα 11.30 π.μ., 

στην αίθουσα της Ομοσπονδίας Μουργκάνας (Γερανίου 44, Αθήνα).

Τα παιδιά της Ραβενής θα συναντήσουν τους φίλους τους, 

θα διασκεδάσουν και θα παρακολουθήσουν ένα υπέροχο κουκλοθέατρο!

Οι γονείς θα έχουν την ευκαιρία να "ανταμώσουν" με συγχωριανούς τους 

και να τα πούνε, πίνοντας παρέα τον καφέ τους.

Ελάτε να περάσουμε ένα όμορφο "ραβενιώτικο" και γιορτινό πρωινό!

____________________________

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στις εκδηλώσεις 

της πάντα πρωτοπόρας και καινοτόμου ομάδας Ραβενιωτών!

Μακάρι σύντομα να βρουν μιμητές και στα υπόλοιπα χωριά της Μουργκάνας.

Άρχισαν τα μαθήματα στον Πολυφωνικό και Χορευτικό Όμιλο της Ομοσπονδίας Μουργκάνας

Tα μαθήματα ξεκίνησαν!

Κάθε Παρασκευή στις 7μ.μ., στην Ομοσπονδία Μουργκάνας 

(Γερανίου 44, Αθήνα) 

...σας περιμένουμε!

Πολυφωνικός και Χορευτικός Όμιλος Ομοσπονδίας Μουργκάνας

Καλή επιτυχία, πολλές και καλές (όπως πάντα ) εκδηλώσεις και 

πολύ κέφι και διασκέδαση, έτσι όπως οι Ηπειρώτες ξέρουν!!!

Του Αϊ Μηνά σήμερα, γιορτάζει η Μουργκάνα!

Χρόνια Πολλά σε όλους και η χάρη του Αγίου ας μας προστατεύει πάντα!

Ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας

Η γρήγορη και εύκολη πίτα που μεγάλωσε γενιές ολόκληρες!

Περιγραφή

Η ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας είναι μια γρήγορη, απλή και τραγανή συνταγή για κάθε ώρα.

Τι χρειαζόμαστε:

• 1/2 κιλό αλεύρι
• 3 αυγά
• 1 κούπα λάδι
• 200 γραμ. φέτα τριμμένη
• αλάτι
• πιπέρι

Πώς το κάνουμε:

1. Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα δύο αυγά, το αλάτι, το πιπέρι και νερό, μέχρι να γίνει χυλός. Μετά ανακατεύουμε και τα 2/3 της φέτας. 
2. Λαδώνουμε καλά ένα ταψί και απλώνουμε το χυλό, ώστε να σχηματίσει ένα στρώμα το πολύ δύο δάχτυλα πάχος. 
3. Ρίχνουμε πάνω απ' το χυλό χτυπημένο το ένα αυγό, αρκετό λάδι και την υπόλοιπη φέτα. 
4. Το ψήνουμε στους 180-200 βαθμούς μέχρι να πάρει ωραίο χρώμα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Η συγκεκριμένη συνταγή φτιάχνεται στα χωριά της ορεινής Θεσπρωτίας και την έχω γευτεί άπειρες φορές από την γιαγιά μου και την μητέρα μου. Η συνταγή είναι από τον θείο μου Παναγιώτη.

http://homepages.pathfinder.gr/keramitsa/

Διαβάστε περισότερο: Ζυμαρόπιτα Θεσπρωτίας http://www.sintagespareas.gr/sintages/zimaropita-thesprotias.html#ixzz3Ga8CvVfb

Η ιστορία της μονής Γηρομερίου στη Μουργκάνα

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

[Ένθετο εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος"]

Μονή Γηρομερίου

 Είναι από τα παλαιότερα και ένα από τα λίγα εν ενεργεία μοναστήρια στην Ηπειρο. Η Ιερά  Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γηρομερίου είναι χτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων στη δυτική πλαγιά του όρους Φαρμακοβούνι στους Φιλιάτες της Θεσπρωτίας.
Η ιστορία της μονής είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την περιοχή, η οποία κατά το παρελθόν δοκιμάστηκε από την εκεί παρουσία των Τσάμηδων αλλά και τη βαρβαρότητα που έδειχναν κατά καιρούς και με διάφορες αφορμές οι Τούρκοι.

Η σπουδαιότητα του μοναστηριού οφείλεται και στον ιδρυτή του, τον Όσιο Νείλο τον επονομασθέντα και «ηγιασμένο». Ο Οσιος Νείλος καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και ήταν ανιψιός του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως της Νίκαιας. Κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στη Νίκαια κατά το 1228. Εγινε μοναχός, έλαβε το όνομα Νείλος και επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους. Οταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ προσπαθούσε να προχωρήσει στην ένωση των δύο Εκκλησιών, με πάρα πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Νείλος, να αντιδρούν.

Ο Μιχαήλ, για να τον τιμωρήσει, τον έβαλε σε μία βάρκα μαζί με έναν άλλο συνοδοιπόρο του μοναχό και τους εγκατέλειψε στη θάλασσα. Επειτα από 40 ημέρες βγήκαν σε άθλια κατάσταση στο Αγιον Ορος, πιθανόν στη Μονή Ιβήρων. Μετά τρία χρόνια και αφού είχε ηρεμήσει η κατάσταση, ο Νείλος επέστρεψε με τιμές στην Πόλη. Στη συνέχεια, πήγε και πάλι στους Αγίους Τόπους και έπειτα από χρόνια περιπλανήθηκε στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Πελοπόννησο και την Κέρκυρα, για να καταλήξει στα ηπειρωτικά παράλια.

Βρέθηκε κοντά στην αρχαία πόλη Ωρικόν στον κόλπο της Αυλώνας. Εδώ έχτισε ένα κελί, αλλά δεν έμεινε πολύ. Οι κάτοικοι της Θεσπρωτίας τον κάλεσαν να τους επισκεφτεί και έτσι κατέληξε στην περιοχή Γηρομερίου, όπου υπήρχαν ερημικά ασκητήρια αναχωρητών από παλαιότερες εποχές μέσα σε βράχους. Εγκαταστάθηκε σε ένα από αυτά, η φήμη όμως που απέκτησε λόγω της ζωής του δεν τον άφησε να ησυχάσει, αφού χιλιάδες πιστοί από όλη την περιοχή έφταναν στο κελί του για να πάρουν ευλογία και συμβουλές. Μετά τα ασκηταριά, η παράδοση θέλει να εμφανίζεται στο όραμά του η Παναγία και να τον παροτρύνει να χτίσει μοναστήρι στο σημείο όπου κάθε βράδυ έβλεπαν, ντόπιοι και ασκητές, να καίει ένα φως. Κινήθηκαν προς τα εκεί, όπου βρήκαν την εικόνα της Παναγίας, και άρχισαν να χτίζουν το μοναστήρι.

Ο Οσιος Νείλος πέθανε στις 2 Ιανουαρίου του 1324 αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό έργο και μια διαθήκη, αντίγραφο της οποίας σώζεται.
Το λείψανό του ενταφιάστηκε λίγο πιο πάνω από τη σημερινή μονή.

Πάντως, πριν από την ανοικοδόμηση από τον Νείλο, εδώ υπήρχε μοναστήρι το οποίο χτίστηκε κατά τον 7ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Ηράκλειτο. Η παλαιά μονή πιθανόν να καταστράφηκε την περίοδο της Εικονομαχίας. Δεν αποκλείεται επίσης εδώ να υπήρχε ειδωλολατρικός ναός, ο οποίος μετετράπη στην πορεία σε χριστιανικό.

Η μονή, ως σταυροπηγιακή, υπαγόταν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Κατά το 16ο αιώνα ζει μοναδικές στιγμές ακμής. Ο πρωτονοτάριος του Πατριαρχείου Θεοδόσιος Ζυγομαλάς σε έκθεσή του το 1578 για τα μοναστήρια της περιοχής αναφέρει ότι στη Μονή Γηρομερίου εγκαταβιούσαν 300 μοναχοί, ενώ σε όλα τα άλλα μοναστήρια της Ηπείρου ζούσαν συνολικά 300 μοναχοί.
Τότε, το 1568, η μονή ανακαινίστηκε με χρήματα του ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας Οξιώτη ή Αξιώτη, ο οποίος καταγόταν από την Πωγωνιανή. Την ίδια περίοδο οι ηγεμόνες της Βλαχίας το στήριζαν οικονομικά, ενώ δωρεές έκανε και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.
Στην πορεία η μονή γίνεται το κέντρο της Εξαρχίας Γηρομερίου, στην οποία ανήκουν τουλάχιστον 12 χωριά της περιοχής.

Κατά το 18ο αιώνα, η κάθοδος «αλβανικών ορδών» στη Θεσπρωτία αναγκάζει τους κατοίκους πολλών χωριών να τα εγκαταλείψουν. Η μονή κινδύνευε και αυτή, αλλά ο επίσκοπος Βουθρωτού και Γλυκέως Παΐσιος την αναδιοργάνωσε. Η περίοδος όμως παραμένει δύσκολη, καθώς οι κάτοικοι πολλών χωριών εξισλαμίστηκαν με τη βία.

Τότε εμφανίστηκε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος στις 16 Απριλίου του 1775 έφτασε στο χώρο της μονής, όπου έγινε η μεγαλύτερη συγκέντρωση πιστών, περίπου 11.000 άτομα.
Η μονή, πέρα από την ιστορία της, έχει σπάνιες τοιχογραφίες που ανήκουν στην Κρητική Σχολή με επιρροές από τη σχολή της Βορειοδυτικής Ελλάδος.

Παρά την αίγλη της όμως, ακόμη και πριν από κάποια χρόνια, ήταν έντονη η εικόνα της εγκατάλειψης. Τελικά ανακαινίστηκε και σήμερα ζουν εδώ τρεις μοναχοί που την κρατούν ζωντανή.
Εκτός από τις σπάνιες εικόνες και τα άλλα κειμήλια, εδώ υπάρχουν τα λείψανα των Αγίων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Παντελεήμονος, Αυξεντίου, Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, Τρύφωνος Βονιφατίου, Φωτίου, Στεφάνου πρωτομάρτυρος, Αναστασίας Φαρμακολύτριας κ.ά. Σημαντική είναι η εικόνα της Παναγίας της Ελεούσης, που επονομάστηκε και Δακρυρροούσα.

Μεγάλη ήταν η προσφορά της μονής στην περιοχή, αφού συντηρούσε σχολείο στους Φιλιάτες, δημοτικό και παρθεναγωγείο στο Γηρομέρι και σε πολλά χωριά.
Από το 13ο αιώνα λειτουργούσε σχολή γραμμάτων.

Πρώτη μέρα σήμερα για τους μικρούς μαθητές της Μουργκάνας

Άνοιξαν σήμερα τα σχολεία και στο μοναδικό σχολείο 

που απόμεινε πλέον στα χωριά της Μουργκάνας,

αυτό στη Λεπτοκαρυά, 

έγινε ο καθιερωμένος αγιασμός.

Εμείς ευχόμαστε στους μικρούς μαθητές και στους δασκάλους τους

να έχουν μια καλή και δημιουργική χρονιά 

με υγεία και χαμόγελα!!!

Αναρτήθηκε από: Λεπτοκαρυά Θεσπρωτίας

Οι γυναίκες της Λεπτοκαρυάς δείχνουν το δρόμο της ανάπτυξης!

Δημοσιεύτηκε από τον Θανάση Πέτρου στο facebook και το αναδημοσιεύω εδώ με μεγάλη χαρά 

και υπερηφάνεια για τις γυναίκες της περιοχής μας που εξακολουθούν να είναι πρωτοπόρες, καινοτόμες και πολύ δημιουργικές, δείχνοντας σε όλους μας το δρόμο της ανάπτυξης 

και της προόδου!

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!!!

ΛΕΠΤΟΚΑΡΥΑ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014
Σύλλογος Γυναικών.
φωτό: Thanasis Petrou