Στα χωριά της Μουργκάνας, μιαν άλλην εποχή...

Παιδικά Τσαμαντιώτικα Τραγούδια
Από την εφημερίδα της αδελφότητας Τσαμαντιωτών Αθήνας "Ο Άγιος Δημήτριος"

Από το αρχείο της κας Σωτηρίας Μούτσου - Χίνου.

«Όσα παιδιά δι' οποιονδήποτε λόγον είχον αποχωρήσει του Σχολείου, δεν εφοβούντο πλέον την διδασκαλικήν τιμωρίαν.

Ταύτα οσάκις συνήντων το δάσκαλο, ιδίως εις μέρη απόκεντρα και μονήρη, εκακολόγουν, επροπηλάκιζον και ενίοτε ελιθοβόλουν αυτόν, άδοντα εν χορώ τους εξής χλευαστικούς στίχους:»

Δάσκαλε Παπαχωνή,

Το ποδάρι σε πονεί,

Το δεξί ή το ζερβί; (1)

Τ’ άντερό σου κρέμεται,

Τι σου κακοφαίνεται;

Από το βιβλίο του Νικολάου Νίτσου

Μανίκι - μύτη

Πολλές φορές κάποια παιδιά, θέλοντας να πειράξουν κάποιο φίλο τους, του έλεγαν:

Κοίτα το μανίκι σου...

Όταν εκείνο «κοίταζε στο μανίκι του», οι φίλοι του του έλεγαν:

Κουτσουλιά στη μύτη σου!!!

Του Διακονιάρη

― Διακονιάρη (2), διακοτσούλη,

Τι έχεις μέσα στο σακκούλι;

― Ένα σύκο μαραγκούλι (3)

κι άλλο ένα περδικούλι. (4)

Του Κωλογιάννη

Γιάννη, Γιάννη, Κωλογιάννη,

Κωλοτσίμπα τη γομάρα (5)

Να σου κατεβάσει γάλα,

Να το πιεις με τη χουλιάρα.

Κατά το Νίτσο, τα παιδιά με το στιχούργημα σατίριζαν «κάποιον Γιάννη, διαβόητο δια την λαιμαργίαν του προς το γάλα» και κατ’ επέκταση, κάθε λαίμαργο!

Πίτα - κουτσουλιά

Κόφτω πίτα, δε σου δίνω!

Κόφτω κουτσουλιά, σου δίνω!!!

Μαλέκω

Τα παιδιά όταν ήθελαν να πειράξουν κάποια γριά, της τραγουδούσαν το παρακάτω

στιχούργημα:

Ω! μαλέκω Κουρκουλέκω,

είναι νύχτα, δε σε βλέπω!

Από το βιβλίο Πέτρου Β. Μάτση

1. Ζερβός: αριστερός

2. Διακονιάρης: ζητιάνος

3. Μαραγκούλες λέγονται τα ξερά σύκα

4. Η περδικούλα είναι ένα είδος συκιάς και επομένως τα σύκα που προέρχονται από αυτή λέγονται «περδικούλια»

5. Γομάρα: γαϊδούρα

Η Γλούστα χιονισμένη...

Από το προσωπικό αρχείο της κας Σωτηρίας Μούτσου - Χίνου

Όταν οι βλάχοι του Πωγωνίου περνούσαν απ' τη Γλούστα...

[Ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό και πολιτισμικό κείμενο που περιγράφει με γλαφυρότητα και πολύ παραστατικό τρόπο το ταξίδι των κοπαδιών των βλάχων του Κεφαλόβρυσου από το ορεινό Πωγώνι στα πεδινά της Θεσπρωτίας και μας δίνει πολλές χρήσιμες πληροφορίες για όλη αυτή τη διαδρομή, η οποία θα μπορούσε σήμερα να αποτελέσει τον οδικό άξονα που θα συνέδεε την περιοχή των Φιλιατών και της Μουργκάνας με το Πωγώνι και την οδική αρτηρία Κακαβιά - Γιάννενα δηλ. την Ιόνια Οδό.

Άλλωστε, όπως αποδεικνύει και η ιστορία, οι δυο αυτές περιοχές, Πωγώνι και Μουργκάνα / Φιλιάτες, ήταν από πάντα αλληλένδετες και αποτελούσαν η μία συνέχεια της άλλης και εντάσσονταν και οι δύο στον αρχικό σχεδιασμό ΚΑΙ της Εγνατίας Οδού η οποία τελικά δεν ακολούθησε ποτέ τις όχθες του ποταμού Καλαμά...]

ΤΑ ΧΕΙΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟ*

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΡΟΥ

*αναδημοσίευση από τα “Πωγωνιακά Χρονικά”, Τόμος 2, 1996

...Όσα (κοπάδια) ξεκινούσαν από το Κεφαλόβρυσο και τα γύρω από αυτό μέρη, κάνανε το πρώτο κονάκι στο Μέγα (la kebu di la mega) ή στην τοποθεσία Λέπενο, το άλλο κεφαλοχώρι του Πωγωνίου που καταστράφηκε από Τουρκαλβανούς τον 18ο αιώνα.

Από κεί κατέβαιναν στο Ρέμα Γαλάνη, και διέσχιζαν την γραφική κοιλάδα του Γυφτοπόταμου μέχρι την Κάτω Λάβδανη. Ο Γαλάνης ήταν Λιάπης και λέγονταν Ζέπας που αλλαξοπίστησε και είχε τα μαντριά του σε τούτο το μέρος.

Η διαδρομή μέσα από αυτή την κοιλάδα είναι μαγευτική. Τα πρώτα νερά του Γυφτοπόταμου ξεκινούν από τον αυχένα του Αη Νικόλα, μαζεύει νερά από τους λοφίσκους του Κασιδιάρη και της Μουργκάνας, διασχίζει την μικρή κοιλάδα με τα χέρσα χωράφια και κάτω από βαθύσκια πλατάνια συναντά, πέρα από το Ρέμα Γαλάνη, τον Yρίνο και από εκεί στο Αργυρόκαστρο και Ιόνιο.

Ο κακοκουρεμένος Κασιδιάρης, από την αριστερή μεριά και ο αγριωπός όγκος της Μουργκάνας, από τη δεξιά μεριά, όρθιοι σαν μυθικοί γίγαντες, που ζυγιάζει ο ένας τη δύναμη του άλλου, μοιάζουν να δείχνουν τον δρόμο στους αιώνιους τόπους ανεβοκατεβάτες, τους ≪κάρτα-πολυπλάνητες≫ και να τους προστατεύουν από τους κακούς δαίμονες και τα στοιχεία της φύσης, ενώ η Παναγιά πάνω απο το μοναστήρι του Μακραλέξη, χτισμένο στις μούργκες πλαγιές της Μουργκάνας από την εποχή του Βυζαντίου, στέλνει το αιώνιο γλυκό της φως πάνω από τα κοπάδια και τις οικογένειες τους.

Έχοντας την Στρατίνιστα αριστερά και την Καστάνιανη δεξιά εκεί κοντά στην γέφυρα που ενώνει τώρα τα δυο χωριά κάνουν το δεύτερο κονάκι.

Από κεί περνούσαν το ρέμα της Άσπρης, άφηναν αριστερά το Ψηλόκαστρο, Yημοκόρη, Λάβδανη μέχρι τον αυχένα του Αη-Νίκο, Κάτω Λάβδανης, όπου εγκατέλειπαν την κοιλάδα του Γυφτοπόταμου, άφηναν αριστερά το χωριό Βρίστοβο και ακολουθούσαν την κοιλάδα Λαγκαβίτσα, παραπόταμου του Καλαμά μέχρι την Κάτω Λάβδανη, όπου κάνανε το τρίτο κονάκι, αυχένα του Αη Νικόλα.

Μετά, περνούσαν τις δυο μικρές πέτρινες γέφυρες της Κάτω Λάβδανης, κι ακολουθούσαν το ρέμα του Κοσοβίτικου ποταμού, που πηγάζει από το χωριό Κοσοβίτσα της Β. Ηπείρου, δέχεται τα νερά των πηγών της Μουργκάνας και των Νότιων αντερισμάτων του Κασιδιάρη, λίγο παρακάτω πλουτίζεται με τα νερά των πηγών του Κεφαλόβρυσου που οι Βλάχοι το λένε Isvuru etsel lailioy (πηγή με τα μαύρα νερά) και παραπάνω από την Βροσύνα χύνεται στον Καλαμά και από εκεί στο Ιόνιο.

Όσο ωραία ήταν τούτη η διαδρομή την Άνοιξη, μέσα από θεόρατα πλατάνια και πλούσιους βοσκότοπους της κοιλάδας, τόσο γίνονταν κόλαση, το Φθινόπωρο όταν έβρεχε και πλημμύριζαν τα ποτάμια και λάσπιαζε ο τόπος, ιδίως από την Γλούστα μέχρι το Βορτόπι.

Η διαδρομή άφηνε δεξιά τα χωριά Κουρεμάδι, Λίστα, ενώ αριστερά απέναντι από το ποτάμι ήταν το χωριό Τσιμπουκάτες (Καλλιθέα) ακολουθούσε πότε την δεξιά και πότε την αριστερή κοίτη του ποταμού, μέχρι τις πηγές Κεφαλόβρυσου, οπότε έπιαναν την δεξιά κοίτη, διότι μετά τον εμπλουτισμό του από τις πηγές, το ποτάμι γίνονταν αδιάβατο και κάνανε το τέταρτο κονάκι στο εκκλησάκι της Παναγιάς,  ή στην θέση Λία Ντούκα.

Η τοποθεσία πήρε το όνομα της από τον Κεφαλοβρυσίτη Βλάχο Λία Ντούκα, που δολοφονήθηκε από ληστές στην εκκλησία της Παναγίας. Τούτος έρχονταν από την περιοχή της Τσαμουριάς, με πολλούς άλλους Κεφαλοβρυσίτες και με πολλά ζώα φορτωμένα λάδι και σε συμπλοκή που έγινε σε αυτό το μέρος οι ληστές σκότωσαν τον Λία Ντούκα και τραυμάτισαν αρκετούς άλλους της παρέας του.

Από εκεί η πορεία εξακολουθούσε έχοντας αριστερά το ποτάμι της Αγ. Μαρίνας που μετά τον εμπλουτισμό του από τις πηγές του Κεφαλόβρυσου, αλλάζει όνομα και λέγεται Λαγκαβίτσα, αφήνουν δεξιά το χωριό Γλούστα (Κεφαλοχώρι) περνούσε μέσα από τους λασπότοπους των οικισμών Γιωτάτικα, Εξαρχάτικα, Λαπάτικα, αφήνει δεξιά το χωριό Γαρδίκι, κόβουν κάθετα τον δημόσιο δρόμο που συνδέει τα χωριά της Μουργκάνας με την Βροσύνα, περνάνε το Ρέμα Τουρίτσας, που έρχεται από το Μπαμπούρι και στο ύψος του χωριού Τσιμπουκάτες, εγκατέλειπαν την κοίτη του Λαγκαβίτσα και ανηφορούσαν τις πλαγιές του όρους Βελούνα, όπου στο ύψωμα αλώνι δίπλα από την εκκλησία κάνανε το πέμπτο κονάκι.

Τούτη είναι η πιο δύσκολη και κοπιαστική διαδρομή, ιδίως το Φθινόπωρο, διότι ο δρόμος από το Γαρδίκι μέχρι το ρέμα Τουρίτσα, είναι βαλτώδης και τα ζώα, φορτωμένα όπως ήταν βάλτωναν στην λάσπη και πολλές φορές ήταν αδύνατο να προχωρήσουν και η κατάσταση γινόταν αφόρητη όταν για να τα βγάλουν από την λάσπη, αναγκάζονταν να τα ξεφορτώσουν και τούτο δεν ήταν καθόλου εύκολο διότι βούλιαζαν και οι ίδιοι μέσα στη λάσπη.

Άλλη μια δυσκολία ήταν το πέρασμα του ποταμού Τουρίτσα, διότι ήταν ένα ύπουλο ποτάμι. Οι ντόπιοι το περνούσαν μπαίνοντας μέσα σε ένα καλάθι που είχαν κρεμάσει πάνω σε ένα σχοινί, δεμένο σε πλατάνια της δεξιάς και αριστερής όχθης. Άλλοτε, περνούσαν πάνω σε μια πρόχειρη γέφυρα, καμωμένη από ξύλα και σχοινιά δεμένα σε κορμούς πλατάνων από τη μια μέχρι την άλλη όχθη. Το πέρασμα ήταν επικίνδυνο διότι έπρεπε να ισορροπεί κανείς πάνω στα δυο σχοινιά που ταλαντεύονταν λόγω της μεγάλης απόστασης.

Από τούτη τη γέφυρα περνούσαν μόνο οι οικογένειες. Οι Κεφαλοβρυσίτες όμως, πολλές φορές, αν το ρέμα είχε πολλά νερά από τις βροχές, αναγκάζονταν να περνάνε και τα πρόβατα πάνω από την ...αερογέφυρα.

Τραβάγανε πρώτα το γκεσέμι πάνω στην αερογέφυρα, για να ακολουθήσει το κοπάδι. Οι λοιποί τσομπαναρέοι με φωνές άγριες, που γινόταν ακόμα πιο άγριες από τον αντίλαλο της χαράδρας και το συνεχές βουητό του ορμητικού χειμάρου, αλλά και από την απελπισία τους, όταν από το στριμοξίδι και την αγωνία κάποια πρόβατα παραπατούσαν πέφτανε στο ρέμα και χάνονταν στα θολά του νερά.

Άλλες φορές, πάλι περνούσαν τα κοπάδια μέσα από το ρέμα του ποταμού. Τότε πάθαιναν τις μεγαλύτερες ζημιές, διότι, όπως είπαμε, τούτο το ρέμα ήταν, ύπουλο, βουβό. Ενώ δηλαδή έδειχνε ήρεμο ξαφνικά αγρίευε και κατέβαζε θολούρα και κούτσουρα και παρέσερνε τα πρόβατα ακόμα και ανθρώπους...

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο, εδώ... >>>

Τοπωνύμια της Θεσπρωτίας: Γαρδίκι και Βορτόπια

Η πλατεία του Γαρδικιού και η Αγία Παρασκευή.

Από την εφημερίδα: "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ"

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής!

Ο Άγιος Ιωάννης ο βαπτιστής, επικαλούμενος και Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν προφήτης του Χριστιανισμού και σύγχρονος του Ιησού Χριστού. Με την διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να υποδεχθεί τον Μεσσία , εξ ου και ο χαρακτηρισμός "Πρόδρομος". Ήταν ο τελευταίος προφήτης που ανήγγειλε τον ερχομό του Ιησού Χριστού και ο μόνος που αξιώθηκε να τον συναντήσει.

Ήταν το παιδί του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, η οποία ήταν συγγενής της Θεοτόκου. Αν και η Ελισάβετ ήταν στείρα και σε προχωρημένη ηλικία, ο αρχάγγελος Γαβριήλ διαμήνυσε στον Ζαχαρία ότι τελικά η γυναίκα του είναι έγκυος, θα γεννήσει αγόρι και ότι πρέπει να βαφτιστεί με το όνομα Ιωάννης.

Ο Ζαχαρίας δεν πίστεψε αυτά τα λόγια και σαν τιμωρία, έμεινε μουγκός ως την ημέρα που θα βαφτιζόταν το παιδί που θα γεννούσε η γυναίκα του. Οκτώ μέρες μετά την γέννηση του Ιωάννη, ζητήθηκε από τον Ζαχαρία να δηλώσει το όνομα του παιδιού. Εκείνος έγραψε το όνομα «Ιωάννης» σε μία πινακίδα και αμέσως επανήλθε η ομιλία του.

Η ασκητική ζωή του Ιωάννη

Ο Άγιος Ιωάννης από πολύ νεαρή ηλικία πήγε στην έρημο όπου ζούσε εντελώς ασκητικά. Τρεφόταν ελάχιστα με άγριο μέλι και ακρίδες. Φορούσε μάλλινο ένδυμα "από τρίχες καμήλου και ζώνη δερμάτινη περί την οσφύ του". Μετά πολλά χρόνια παραμονής στην έρημο, την εγκαταλείπει και εγκαθίσταται στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού. Εκεί συνεχίζει το κήρυγμα για τον ερχομό του Κυρίου και παράλληλα βαπτίζει πολλούς πιστούς που φτάνουν ως εκεί για να τον ακούσουν.

Στον Ιορδάνη ποταμό πήγε και ο Ιησούς Χριστός και του ζήτησε να βαπτιστεί. Ο Άγιος Ιωάννης κατάλαβε αμέσως ποιον έχει μπροστά του και του είπε πως δεν είναι άξιος ούτε τα λουριά από τα παπούτσια Του να λύσει. Ο Ιησούς τότε του είπε πως έτσι πρέπει να γίνει κι ο Άγιος Ιωάννης τον βάφτισε στα νερά του Ιορδάνη ποταμού.

Τα κάλαντα των Φώτων και ...της λευτεριάς!

Τα κάλαντα της λευτεριάς
[Δημοσιευμένο από την Ευαγγελία Στάθη στη σελίδα της Ραβενής, στο facebook]
 

"Η βάπτιση του Χριστού"
Βενετία, 1567
Αντίγραφο από έργο
του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, "El Greco".

Σήμερα είν΄τα Φώτα,
καρκαλιέται η κότα,
πίσω από τη πόρτα.
Της φωνάζει ο πέτος,
αυτή δεν πολογιέται,
... της ρίχνει ένα λιθάρι,
την παίρνει στο ποδάρι,
Ωι!Ωι! πόδι μου, ώι καλαπόδι μου. 

 Αξίζει τελειώνοντας να πούμε πως στην πολυτάραχη ιστορία του, ο λαός μας, στις σκοτεινές εποχές, χρησιμοποιούσε τέτοιου είδους γιορτές για να εκφράσει - εμμέσως πλην σαφώς - την αντίστασή του. Έτσι, επί τουρκοκρατίας, στην Ήπειρο είχαν επινοήσει τα παρακάτω κάλαντα των Φώτων, έτσι ώστε να εκφράζουν μέσω συμβολισμών, άρα άφοβα, τον πόθο για λευτεριά:

 «Σήμερα είν' τα Φώτα/ καρκαλιέται η κότα (δηλαδή ο υπόδουλος Ρωμιός)/ πίσω από την πόρτα/ τη φωνάζει ο πέτος (συμβολικά ο Τούρκος)/ δεν απολογιέται/ παίρνει ένα λιθάρι/ τσίγκι το ποδάρι/ Ωι λελέ το πόδι μου/ και το παραπόδι μου!/ Φέρτε μου τη σέλα/ να καβαλικέψω/ να πανώ στα Γιάννινα/ να φωνάζω ντριμιτζή (εδώ εννοείται ο επίσκοπος Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος, πρωτεργάτης της επανάστασης των Ηπειρωτών το 1611)/ ντριμιτζή καλόγερε/ και ντραγκατζιοκέφαλε (με κεφάλι δράκου)/ τα παιδιά που βάφτισες/ στην κυρά την Παναγιά/ πο 'χει ανήλια και καντήλια/ και κλειδιά στα παραθύρια/ έσκασαν και πλάνταξαν».

 Σ.Σ.: Τα στοιχεία είναι παρμένα από τα βιβλία του Κώστα Καραπατάκη «Παλιά χριστουγεννιάτικα ήθη και έθιμα», (εκδόσεις Παπαδήμας) και της Γιάννας Σεργή «Να τα πούμε;» (εκδόσεις Φιλιππότη).

Χρόνια Πολλά σε όλους και Φωτισμένα!!!

Άντε, να φεύγουν σιγά σιγά και οι ...Καλικάντζαροι!

Μια χειμωνιάτικη βόλτα στη Γλούστα

Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας από την Αδελφότητα του χωριού μας

Η αδελφότητα Κεφαλοχωρίου (Γλούστας) Θεσπρωτίας "Ο Πρόδρομος" 

καλεί όλα τα μέλη της, τους χωριανούς και τους φίλους του χωριού μας

στις 22 ΓΕΝΑΡΗ, ημέρα ΚΥΡΙΑΚΗ και ώρα 12:00 το μεσημέρι, 

στα γραφεία της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ, οδός ΓΕΡΑΝΙΟΥ 44, 5oς όροφος,
στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας όπου θα γίνει και ενημέρωση 

για τη Γενική Συνέλευση που έγινε το καλοκαίρι στο χωριό.

Από την περσινή εκδήλωση της αδελφότητας

Μετά το κόψιμο της πίτας θα ακολουθήσει (δωρεάν) γλέντι με κλαρίνα, χορό και  παραδοσιακά τραγούδια.

Η πίτα, τα όργανα και το κρασί θα είναι προσφορά της ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ.

Σας περιμένουμε όλους, συγχωριανούς και φίλους να ανταμώσουμε και να διασκεδάσουμε παρέα, όλοι μαζί!

Παράκληση: Όποιος μπορεί ας ενημερώσει τηλεφωνικά και τους υπόλοιπους χωριανούς και φίλους, που δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, για την εκδήλωσή μας αυτή, ώστε να μην λείψει κανείς.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Αδελφότητας

Η ετυμολογία του ονόματος της Γλούστας

Μια πρώτη προσέγγιση σχετικά με την ετυμολογία του ονόματος της Γλούστας έγινε από τον γνωστό Θεσπρωτό ερευνητή/ιστοριοδίφη Μιχάλη Πασιάκο ο οποίος μελετά τα τοπωνύμια, τα οικισμωνύμια και τα μικροτοπωνύμια της Θεσπρωτίας, την οποία είχα την τιμή να μου τη γνωστοποιήσει και τον ευχαριστώ θερμά γι' αυτό!

Αναφέρει σχετικά με τη Γλούστα ο Μιχάλης Πασιάκος:

"Συντόμευση σε βόρειο ιδίωμα ενός Γλούνιστα "πηλότοπος, πηλοχώρι" < σλαβικά Gliniste < glina "πηλός" πρβ. τοπωνύμιο Γλούνες, οι και Γλούνιστα (Georgacas- McDonald, Συμεωνίδης)"

Η προέλευση του ονόματος της Γλούστας θα πρέπει να είναι σλαβική, όπως και πολλών άλλων στην ευρύτερη περιοχή (Γαρδίκι, Λαγκάβιτσα, Τορίτσα κλπ), αν και είναι κάπως περίεργο το γεγονός πως δεν υπάρχει και κάπου αλλού στον ηπειρωτικό χώρο ανάλογο όνομα χωριού ή τοποθεσίας, παρόλο που τα εδάφη στην Ήπειρο είναι γενικά πηλώδη (γλίνες/γλινώδη).

Η συνέχεια της έρευνας του Μιχάλη Πασιάκου, την οποία περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία, είναι βέβαιο πως θα φωτίσει ακόμη περισσότερο το συγκεκριμμένο ζήτημα.

Για το ίδιο θέμα η συγχωριανή μας δασκάλα κ. Σωτηρία Μούτσου – Χίνου, μου ανέφερε πως πριν από αρκετά χρόνια, προφορικά, της έγινε γνωστό πως το όνομα της Γλούστας συνδέεται με “τόπο που είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο οικισμό” πράγμα που αργότερα επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη του αρχαίου κιβωτιόσχημου τάφου που βρέθηκε το καλοκαίρι του 1993, τυχαία, στο χωριό μας.

Επίσης υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις σε πολλά άλλα σημεία του χωριού πως εκεί υπήρχε - μάλλον - αρχαίος οικισμός, ο οποίος ύστερα από κατολισθήσεις που έγιναν στην περιοχή, λόγω σαθρών εδαφών, καταπλακώθηκε και στο ίδιο σημείο χτίστηκε στη συνέχεια το χωριό της Γλούστας, αργότερα Πλαγιά και σήμερα Κεφαλοχώρι.

Τέλος ο αείμνηστος Μαυρονορίτης, Γιάννης Θ. Μούτσιος στο βιβλίο του:
“ΤΑ ΠΑΝΩΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑΣ”, [Γιάννενα 1998] αναφέρει:

Οι Σλάβοι, επίσης, έδωσαν και το όνομα της Γλούστας που θα πει μέρος κεντρικό, όταν κατέκτησαν την περιοχή, μιας και δε μπορούσαν να προφέρουν τη λέξη Βουλωρός /Βόλουρο, που ήταν η προηγούμενη ονομασία της περιοχής (ονομασίες σχετικές με τη βοοτροφία) Εκεί θρυλείται πως υπήρχε πόλη την οποία έχτισε ο Έλενος, ένα από τα παιδιά του Πριάμου και της Εκάβης, ο οποίος είχε μαντικές ικανότητες και προβλέποντας την καταστροφή της Τροίας προσχώρησε στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Ακολούθησε έπειτα τους Έλληνες και μαζί με το στρατό του εγκαταστάθηκε στην περιοχή Κονίσπολης, Μουρσί, Φιλιάτες. Εκεί προσπαθούσε να ιδρύσει καινούριες πολιτείες και να φτιάξει καινούριο τρωϊκό κράτος.

Πουλίζος Χρστόφορος

Καλή Χρονιά...

...με υγεία σωματική, ψυχική και πνευματική!!!

Αποθηκεύστε και τυπώστε το ημερολόγιο του ιστολογίου μας.