Ο παπα-Γιώργης μιλάει για τον Καλαμά

Στη σελίδα της κίνησης: "Καθαρός Καλαμάς" στο facebook, ο παπα-Γιώργης, πρόεδρος της κίνησης για την προστασία του Καλαμά, δημοσίευσε την παρακάτω επιστολή:


Εκ μέρους της Πανελλήνιας Κίνησης Ενεργών Πολιτών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη ‘’ΚΑΘΑΡΟΣ ΚΑΛΑΜΑΣ’’, χαιρετίζουμε αυτήν σας την πρωτοβουλία που αφορά τους υδάτινους πόρους της Ηπείρου [ημερίδα που έγινε στα Γιάννενα στις 2/12/2011 για τη διαχείριση του νερού στην Ήπειρο, από το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΠΕΚΑ)] ελπίζοντας ότι επιτέλους θα βρεθεί η λύση για το αιώνιο πρόβλημα του ποταμού μας.

Η κατάσταση που βρίσκεται σήμερα το ποτάμι είναι παραπάνω από τραγική. Οι λόγοι σίγουρα είναι γνωστοί, αλλά πρέπει να τους υπενθυμίζουμε σε κάθε περίσταση γιατί αλλιώς αλίμονο, και για μας και για τα παιδιά μας. Στο λίγο χρόνο που υπάρχει η νέα σύνθεση του Συμβουλίου της Κίνησης, καταφέραμε να ενημερωθούμε σε μεγάλο βαθμό για την κατάσταση που επικρατεί τουλάχιστον στην πόλη των Ιωαννίνων, αλλά και γενικότερα στην Β.Ι.Π.Ε. και στα παρακαλάμια χωριά των δύο νομών Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι τα Ιωάννινα με τις ανεξέλεγκτες απορροές, και τις παράνομες εγκαταστάσεις επιχειρήσεων που υπάρχουν ένθεν και ένθεν της τάφρου της Λαψίστας. Διαπιστώσαμε σε επισκέψεις που κάναμε στην περιοχή τραγικά πράγματα, όπως νεκρές αγελάδες μόλις έξι μέτρα από την τάφρο, κοπριά από βουστάσια συσσωρευμένη σε παρατάφρους, που με την πρώτη βροχή καταλήγουν μέσω της τάφρου στον Καλαμά, σωλήνες που απορρέουν φτερά και αίματα ανεπεξέργαστα επίσης στην τάφρο, κι από εκεί στον Καλαμά, και κουτσουλιές από ορνιθοτροφεία συσσωρευμένες στο πουθενά. Όπως και νεκρά ψάρια πρόσφατα μετά από διαρροή πετρελαίου στην κοίτη του ποταμού. Ανεξέλεγκτες εναποθέσεις λυμάτων από βυτία που αδειάζουν βόθρους του υπολοίπου λεκανοπεδίου που δεν είναι συνδεμένο στο αποχετευτικό, αλλά κι από όλες τις περιοχές της περιφέρειας, τουλάχιστον τα Σαββατοκύριακα που δεν τα δέχεται το εργοστάσιο.

Το εργοστάσιο επεξεργασίας αστικών λυμάτων, μας είπε ο υπεύθυνος που επισκεφτήκαμε, ότι λειτουργεί σε τριτοβάθμιο καθαρισμό. Πώς είναι δυνατόν να λέγεται τριτοβάθμιος καθαρισμός, εφ’ όσον τα νερά του χρησιμεύουν μόνο για πότισμα ζωοτροφών, πράγμα που μας ανέφερε ο ίδιος, και όχι για γενική άρδευση στα 500 μέτρα, και για κολύμβηση στα 1000 μέτρα όπως αναφέρει η μελέτη περί ιδρύσεως της Β.Ι.Π.Ε., ηπίων μορφών επιχειρήσεις για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, και για ότι απορρέει στην τάφρο, και αναφέρεται σε κάθε δραστηριότητα, για να πάνε πλέον καθαρισμένα στον Καλαμά;

Ο ποταμός Καλαμάς και η Παμβώτιδα έπρεπε να τυγχάνουν εξαιρετικής προστασίας για πάμπολλους λόγους. Και ιστορικούς, αλλά και λόγους απείρου κάλους της παρακαλάμιας περιοχής. Όσον αφορά τον Καλαμά, ας ανατρέξει όποιος θέλει στο site του κ. Μιχάλη Πασιάκου [http://labastia.blogspot.com]  και στο βιβλίο του για τα ιστορικά γεφύρια, τους νερόμυλους, τους καταρράκτες, το θεογέφυρο, και τις φωτογραφίες από το δέλτα, με την σπάνια πανίδα και χλωρίδα που τυγχάνει προστατευόμενο μαζί με τα φαράγγια του ποταμού από το σχέδιο natoura.

 Όλη την άνοιξη κι όλο το καλοκαίρι, περνάνε με κανό και καγιάκ κυρίως αθώοι τουρίστες, κάθε μέρα από την γέφυρα της Βροσίνας μέχρι το φράγμα του Καλαμά στην ιστορική αρχαία Γιτάνη και κατασκηνώνουν με τις οικογένειές τους στις πανέμορφες ακρογιαλιές του μη γνωρίζοντας τους κινδύνους κολυμπώντας και πιάνοντας ψάρια τα οποία μαγειρεύουν και τρώνε επιτόπου. Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα συζήτηση με μια οικογένεια που είχε κατασκηνώσει στη θέση μηλιές κοντά στη Βροσύνα Ιωαννίνων, και με ρώταγαν γιατί βρωμάει η λάσπη από τις όχθες του ποταμού. Τους εξήγησα τι περίπου συμβαίνει και εξοργίστηκαν τόσο πολύ για την ανευθυνότητα του κράτους που δεν προστατεύουν τον αγνό πολίτη με μια πινακίδα τουλάχιστον, και μου έδειχναν συνέχεια τα παιδιά τους λέγοντάς μου "αυτά τι φταίνε;" πράγμα που με έκανε να δακρύσω από ντροπή χωρίς να φταίω άμεσα. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι των παρακαλάμιων χωριών ψαρεύουν ψάρια με διάφορους τρόπους και τα τρώνε χωρίς να γνωρίζουν την ποιότητα των νερών, με αποτέλεσμα να αναφέρονται μολύνσεις στο δέρμα τους σε όσους έρχονται σε επαφή με τα νερά. Τα ζώα της περιοχής μας δεν πίνουν πλέον νερό από το ποτάμι, και αναγκάζεται ο κόσμος να τα ποτίζει αναγκαστικά στα σπίτια του. Το χωριό μου η Ραβενή Θεσπρωτίας υδρεύεται με γεώτρηση 45 μέτρων βάθους, σε απόσταση 50-60 μέτρα από την κοίτη του Καλαμά από τις αρχές του 1970. Ποιος μας διαβεβαιώνει ότι σίγουρα δεν έχει σχέση το νερό μας με τον Καλαμά;

Αυτή δυστυχώς όμως είναι η κατάσταση όσον αφορά τους ρύπους για τους οποίους, η μη αναφορά τους ως αποδέκτες, μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι αλλού στοχεύει. Θεωρούμε ότι προσπαθείτε να αθωώσετε βιολογικούς καθαρισμούς και βιομηχανίες, γιατί δεν ήταν καθόλου δύσκολο να τα γνωρίζατε αυτά όλα που ανέφερα. Διαχείριση νερών δεν νοείται όπως είναι σήμερα η κατάσταση, αλλά τα επόμενα χρόνια αφού πρώτα καθαριστεί το ποτάμι. Κι εμείς γι’ αυτό το σκοπό παλεύουμε. Τα χωράφια των χωριών δεν καλλιεργούνται λόγω έλλειψης κατοίκων, οπότε ποια η επιβάρυνση που επικαλείστε; Δεν αναφέρεστε ούτε καν στο θεογέφυρο, αλλά ούτε και στα ιχθυοτροφεία. Γιατί;

Ας ελπίσουμε ότι θα τα λάβετε τώρα υπ’ όψιν όλα αυτά, γιατί τα περιθώρια στενεύουν. Εμείς πάντως μέχρι να δούμε κάποια πράγματα που να μας σιγουρεύουν για την απαλλαγή του ποταμού από όλα αυτά τα φαινόμενα που σημαίνει: Φύλαξη της τάφρου Λαψίστας από την λίμνη έως τη σήραγγα επί εικοσιτετραώρου βάσεως από φύλακες υδάτινων πόρων, δεν ξέρω πως αλλιώς θα τους ονομάσετε, και σε όλη την κοίτη του Καλαμά, από τις πηγές μέχρι τις εκβολές.

Αν δεν δουλέψει το εργοστάσιο με τέτοιο τρόπο ώστε να βγάζει τα νερά του για κάθε χρήση μετά από την τάφρο της Λαψίστας, αν δεν ιδρυθεί εργοστάσιο επεξεργασίας κουτσουλιάς όπως αυτό του πτηνοτροφικού με την υποχρέωση να αποθέτουν καθημερινώς και με αποδείξεις οι εκτροφείς την κουτσουλιά τους, αν δεν μπουν επιτέλους οι ηλεκτρονικοί μετρητές και τα φρεάτια ελέγχου σε κάθε έναν που εκβάλει προς την τάφρο τα λύματά του, θα έχουμε επανάσταση γιατί τέλειωσαν πλέον τα ψέματα για μερικούς.

Και μην βλέπετε εγωιστικά τις μελέτες ότι είναι πάντα σωστές, γιατί από μελέτη προέκυψε και το τραγικό λάθος της εγκατάστασης του εργοστασίου επεξεργασίας λυμάτων κάτω από την στάθμη της τάφρου Λαψίστας, όπως μας ανέφερε κι ο ίδιος ο υπεύθυνος του εργοστασίου, πράγμα που τους ανάγκασε να χτίσουν τοίχο για να μην εισρέουν τα νερά της τάφρου στον βιολογικό, και τόσα άλλα λάθη που κατά καιρούς ακούμε από μελέτες διάφορες.

Ο κόσμος είναι πλέον ενημερωμένος και μας παροτρύνουν όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε για δυναμικούς αγώνες, του είδους, μέχρι ανατίναξη της σήραγγας. Άλλωστε έτσι την ανατίναξαν και το 1958 προκαλώντας τόσες οικολογικές καταστροφές και σε περιουσίες και χωράφια με ορυζώνες κατοίκων των παρακαλαμίων χωριών, Βυζαντινών νερόμυλων, τουλάχιστον πέντε τον αριθμό, και τόσα άλλα σε μια νύχτα όπως αναφέρουν ακόμα σήμερα οι γεροντότεροι.

Δεν περνάνε πλέον τα ψέματα που μας λέγανε ώσπου να κάνουν τη δουλειά τους το 1988 με τον μεγάλο αγώνα που κάναμε οι Θεσπρωτοί για την σωτηρία του Καλαμά, που στο κάτω κάτω δεν εξαιρέσαμε την Παμβώτιδα από τον αγώνα μας, θεωρώντας ότι θα το λάβουν υπ’ όψιν οι ιθύνοντες. Έχουμε όλοι ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές, γι’ αυτό και δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε με τον οποιοδήποτε τρόπο προκειμένου να σώσουμε το ποτάμι μας.

Κλείνω ελπίζοντας ότι ακούστηκε η φωνή του αγνού και καθαρού αγώνα μας για την σωτηρία του ποταμού Καλαμά μιας και πιστεύω ότι με όσα ακούστηκαν ή θα ακουστούν για τον αποδέκτη ότι δεν είναι ο Άραχθος αλλά ο Καλαμάς, να χειριστείτε κι εσείς το θέμα αυτό μην παρασυρόμενοι από κάποιο Φ.Ε.Κ. του εκάστοτε Υπουργείου, με αγνές και καθαρές κινήσεις για το καλό του τόπου και γενικότερα της χώρας μας που περνάει αυτόν τον Γολγοθά τον τελευταίο καιρό.

Να είστε ευλογημένοι και περήφανοι για τα έργα σας όπως αρμόζει στους Έλληνες. Σας ευχαριστώ.

φωτό: από την ιστοσελίδα του Τσαμαντά Θεσπρωτίας

 Εμείς φυσικά και είμαστε δίπλα στον δύσκολο αγώνα του παπα-Γιώργη για τη σωτηρία του Καλαμά, όπως και όλοι οι Γιαννιώτες, οι Θεσπρωτοί αλλά και όσοι αγαπούν και ενδιαφέρονται για το μέλλον του τόπου μας.

Θα θέλαμε να κάνουμε μια πρόταση μόνο:

Όσοι ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης
 με τα νερά του Καλαμά,

ας ρίξουν πρώτα ΟΛΑ τα νερά της τάφρου της Λαψίστας

στη λίμνη Παμβώτιδα

και μετά ας τα ρίξουν στον Καλαμά...

Δεν πρόκειται να ξαναδιαμαρτυρηθεί ΚΑΝΕΝΑΣ Θεσπρωτός!

[Γιατί δεν το τολμάνε;]

Χειμώνιασε! Καιρός για τσιπουροκατάνυξη...

φωτό: Ioannis Zafiris-Swanas

Καλαϊτζήδες ...εισαγωγής(!)

Αφού οι δικοί μας καλα(ν)τζήδες όργωσαν για αιώνες

όλη την Ελλάδα, ήρθε η ώρα να δούμε και ...εισαγόμενους!

Βούλγαροι καλαντζήδες στη Σαγιάδα.

Το μόνο που άλλαξε, είναι η φωτιά από ξύλα

που αντικαταστάθηκε με το γκάζι...

[Από το ιστολόγιο του Μιχάλη Πασιάκου: "La Bastia"]

...και ένας σχετικός γρίφος/γνωμικό από τον Μιχάλη Πασιάκο:

- Τ' έχουν τα κλαρ(γ)ιά και σειούνται;

- Καλαντζιούδια πάν' και ξιούνται!

Περιδιαβαίνοντας τη Θεσπρωτία παρέα με τον Λεωνίδα Τζάνη (μέρος 1ο)

Ένα εξαιρετικό άρθρο - οδοιπορικό στην ύπαιθρο της πανέμορφης Θεσπρωτικής γης

από τον Θεσπρωτό, Λεωνίδα Τζάνη, το οποίο δανείστηκα από το ιστολόγιό του

που έχει τον τίτλο: "Ατραπός"

Μίχλα

Σε όμορφους ατραπούς ξανά και μάλιστα σ’ έναν αγαπημένο μου, αυτόν που ενώνει την Αβαρίτσα με την Οσδίνα και…. με υπέροχη συντροφιά στα αριστερά μου….τον Καλαμά έχοντας αρχίσει να ξυπνάει και να «φοράει» τα καφέ κίτρινα χρώματα του φθινοπώρου.

Μέχρι να ξεπεταχτεί ο ήλιος πάνω από το βουνό της Πετροβίτσας φτάνω στα ερείπια της Οσδίνας. Ενθαρρυντικό στοιχείο, επιτέλους έχουν αρχίσει εργασίες για την ανάδειξη του πανέμορφου Μνημείου. Για άλλη μια φορά ξαποσταίνω και απολαμβάνω, μπροστά από τις εκκλησίες της Θεοτόκου και των Ταξιαρχών, το ποτάμι.

Σήμερα όμως όλα αυτά είναι μόνο η αρχή αφού στόχος μου είναι το μοναστήρι της Γεννήσεως της Θεοτόκου στη Μίχλα. Έτσι ξεκινάω και ανηφορίζω για το χωριό της Οσδίνας (Πέντε Εκκλησιές) καθώς η ομίχλη που ξεχύνεται από το φαράγγι αρχίζει να αγκαλιάζει τα πρώτα σπίτια. Το περπάτημα μέσα στο χωριό γίνεται μέσα σε μία απόκοσμη ησυχία που απλώνεται στα σοκάκια, σημάδι (;) της εγκατάλειψης των Ηπειρώτικων Χωριών.

Με λίγη μελαγχολία να αιωρείται μαζί με την ομίχλη διασχίζω το χωριό και ένα εικόνισμα μου αναγγέλλει την έξοδο.

Τώρα αρχίζω να ακολουθώ το μονοπάτι, κερδίζοντας σιγά – σιγά ύψος στην ανατολική πλευρά του φαραγγιού. Όλα γύρω μου είναι αχνά μέσα στο πέπλο της ομίχλης και μόνο ο ήχος του ποταμού βαθειά από κάτω μου, «σπάει» αυτή την καταχνιά. Μέτρο – μέτρο ανάβασης και το δάσος από καστανιές και βελανιδιές αρχίζει να πυκνώνει σε αντίθεση με την ομίχλη που έχει αρχίσει να σχίζεται από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Τα σύννεφα αρχίζουν να δίνουν δειλά την σκυτάλη στον γαλανό ουρανό και τι καλύτερο σημάδι…το Μαλούνι απέναντι που παλεύει να ξεγλιστρήσει από την αγκαλιά των νεφών. Αποχωρώντας από το φαράγγι διανύω τα τελευταία εκατοντάδες μέτρα και τελικά κοντοστέκομαι έχοντας μπροστά μου το μοναστήρι της Μίχλας.

Η εικόνα χαϊδεύει τις παιδικές μου μνήμες. Λίγο διαφορετική , όχι λόγω κάποιας μεγάλης αλλαγής στο κτίσμα της Μονής, μάλιστα ο οδοιπόρος έχει μπροστά του ένα πανέμορφο φθινοπωρινό τοπίο. Απλώς τα μάτια του μικρού Λεωνίδα απολάμβαναν την ίδια εικόνα τονισμένη με το κόκκινο της παπαρούνας, το πράσινο των Καστανιών και το άσπρο από τις μαργαρίτες που σηματοδοτούσαν την Πρωτομαγιά.

Πρωτομαγιά ερχόμασταν συνήθως, πάνω σε μία καρότσα αυτοκινήτου για να απολαύσουμε την γιορτή της Άνοιξης, παίζοντας μπάλα σε ένα έδαφος στρωμένο από τα λουλούδια της εποχής στο χώρο της πανήγυρης πίσω από την Μονή. Με τον ήχο του κλαρίνου να βγαίνει από ένα κασετόφωνο, το ανέμελο παιχνίδι οδηγούσε μερικές φορές την μπάλα να κατρακυλήσει μέσα στο δάσος και εγώ την ακολουθούσα. Για λίγο χαμένο μέσα στο δάσος το πιτσιρίκι αγκάλιαζε κάποιον κορμό βελανιδιάς και σηκώνοντας το κεφαλάκι του απολάμβανε τα παιχνιδίσματα του ήλιου με τα γεμάτο υγρασία φύλλα. Κάπου εκεί σήμερα στα πεταχτά ξεχωρίζω ένα ζευγάρι αγριογούρουνα ξαφνιασμένα και αυτά από την παρουσία μου.

Αφήνοντας πίσω μου το μοναστήρι, αμέσως μετά εγκαταλείπω το δρόμο που οδηγεί στην Ε.Ο. Ηγουμενίτσας – Ιωαννίνων και αρχίζω να ανεβαίνω την πλαγιά που με φέρνει στην κορυφογραμμή στο χείλος του φαραγγιού. Κάνοντας μια στάση στο ορόσημο που βρίσκεται σε υψόμετρο (790 μ.) απολαμβάνω ένα καταπληκτικό φαινόμενο.

Η περιοχή της Ραβενής, η κοιλάδα βόρεια της Βροσίνας αλλά και το υπέροχο δάσος στη Λεπτοκαρυά, γενικά όπου μπορεί να φτάσει η ματιά, όλα είναι βυθισμένα μέσα σε μία «θάλασσα» νεφών. Το τοπικό βόρειο ρεύμα αέρα αργά σπρώχνει τα σύννεφα στη είσοδο των Στενών του Καλαμά που μοιάζουν σαν έναν τεράστιο λαιμό χωνιού. Εδώ μέχρι τα Χλιμενίτσια τα πλούσια νέφη ακολουθούν τη ροή του ποταμού αλλά μέχρι να φτάσουν στα Σπυροπηγάδια έχουν γίνει διάσπαρτες τούφες προς τέρψη των ματιών, αφού το «κρυφτό» του φθινοπωρινού Καλαμά με τα σύννεφα προσφέρει μια καταπληκτική εικόνα από ψηλά.

Τελικά οι μικρές τούφες ίσα που φτάνουν στην Οσδίνα και έτσι τα Στενά παραδίδουν στην κοιλάδα της Αβαρίτσας έναν καταγάλανο ουρανό.

Ακολουθώντας την κορυφογραμμή, που διακόπτεται από διάσελα (μάλιστα, σ’ ένα υπάρχουν και τα ίχνη ενός αλωνιού δίπλα σ’ ένα εικόνισμα), φτάνω στην άκρη της απέναντι από το Ροϊδόλακκο. Αρχίζοντας την κατάβαση στην γυμνή βραχώδη πλαγιά πιο χαμηλά ανακαλύπτω το καλντερίμι (Θα αναφερθώ σε άλλη καταγραφή μου) που με οδηγεί από την απότομη πλαγιά πάνω από τις χωριό της Οσδίνας στην είσοδο του οικισμού. Η δημοσιά ελισσόμενη σε χωράφια από κατάφορτες καρπό ελιές με φέρνει στην όχθη του Καλαμά που αυτή την ώρα πια λούζεται από το ήλιο.

Επιστροφή προς την Αβαρίτσα παντρεύοντας την τεχνολογία με τη φύση… τα ακουστικά του ΜΡ3 βγάζουν ένα αργό ρυθμό από κλαρίνο που «πλέκεται» με τον ήχο του Καλαμά και το θρόισμα των πλατάνων. Μια μελωδία που φτάνει κατευθείαν στην καρδιά για να την χαλαρώσει από τους γρήγορους ρυθμούς του τελευταίου οχτάωρου και να με συντροφεύσει στα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι της Πανάγιως. http://atraposroute.blogspot.com/2011/03/blog-post_17.html.

Διαδρομή: http://el.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=2226850  

Πρωινό στο σπίτι της Πανάγιως

Ο Καλαμάς ...ξυπνάει και «φοράει» τα καφέ κίτρινα χρώματα του φθινοπώρου.

Η είσοδος των Στενών από την γέφυρα

Ι.Μ. Ταξιαρχών

Η γέφυρα από τις πέντε εκκλησιές

Το χωριό

.......ένα εικόνισμα μου αναγγέλλει την έξοδο.

.....Όλα γύρω μου είναι αχνά μέσα στο πέπλο της ομίχλης

.....το Μαλούνι απέναντι που παλεύει να ξεγλιστρήσει από την αγκαλιά των νεφών

.....στην κορυφογραμμή στο χείλος του φαραγγιού

....."Περιδέραιο" από ιστό αράχνης

Το Προαύλιο της Μονής

το Μαλούνι στο βάθος

...από το χώρο της πανήγυρης

ο χώρος της πανήγυρης

...από την πλαγιά που με φέρνει στην κορυφογραμμή

...στο ορόσημο που βρίσκεται σε υψόμετρο (790 μ.)

.....ίχνη ενός αλωνιού δίπλα σ’ ένα εικόνισμα

Το εικόνισμα στο καλντερίμι πάνω από το χωριό

Στη δημοσιά για να συναντήσω τον Καλαμά

........στην όχθη του Καλαμά που αυτή την ώρα πια λούζεται από το ήλιο.

Περιδιαβαίνοντας τη Θεσπρωτία παρέα με τον Λεωνίδα Τζάνη (μέρος 2ο)

Ένα εξαιρετικό άρθρο - οδοιπορικό στην ύπαιθρο της πανέμορφης Θεσπρωτικής γης

από τον Θεσπρωτό, Λεωνίδα Τζάνη, το οποίο δανείστηκα από το ιστολόγιό του

που έχει τον τίτλο: "Ατραπός"

Το καλντερίμι της Οσδίνας

Ήταν πέρυσι το Πάσχα και σ’ ένα περίπατό μου πέρασα από την Πλακωτή. Καθισμένος στο προαύλιο χώρο της εκκλησίας της Παναγιάς απολάμβανα την εκπληκτική θέα και γυρίζοντας το κεφάλι σιγά σιγά η ματιά μου καρφώθηκε σε μια μικρή κουκίδα, πίσω από τον Ροϊδόλακκο, στην άκρη αυτού που φαινόταν απότομος γκρεμός πάνω από το χωριό της Οσδίνας. Εστιάζοντας τον φωτογραφικό φακό ανακάλυψα την ύπαρξη ενός εικονίσματος.

Το εικόνισμα από την Πλακωτή

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ότι στις λιγοστές περιπλανήσεις μου στα χωριά της περιοχής, αλλά το ίδιο πιστεύω ότι ισχύει και για πολλά χωριά της Ηπείρου, οι είσοδοι και οι έξοδοι των χωριών οριοθετούνται από εικονίσματα αφιερωμένα συνήθως στον πολιούχο του χωριού. Σήμερα τα περισσότερα είναι εμφανή δίπλα από τους αυτοκινητόδρομους που προσφέρουν πρόσβαση στο χωριό. Μερικά όμως βρίσκονται κρυμμένα και δυσδιάκριτα αφού σηματοδοτούσαν την είσοδο/έξοδο από τους οικισμούς μέσω μονοπατιών που είτε ακόμα διατηρούνται είτε έχουν «ξεθωριάσει» στο πέρασμα το χρόνου.

Έχοντας σαν βάση τις προηγούμενες διαπιστώσεις άρχισα να αναλύω σιγά σιγά τις φωτογραφίες του εικονίσματος και παράλληλα εστίασα στις εικόνες μέσω Google Earth.(τα «μηχανήματα διαβόλου») Έτσι στην οθόνη του υπολογιστή αποκαλύφθηκαν τα ίχνη μονοπατιού που ελισσόμενο στην πλαγιά κατεβαίνει στο χωριό. Ακόμα από τη αντίθετη διεύθυνση η αρχή του μονοπατιού (ή μάλλον η διακοπή του) τοποθετείται κοντά στην Ε.Ο. Ηγουμενίτσας – Ιωαννίνων στο σημείο που τελειώνουν οι στροφές της Πλακωτής. Η μόνη σχετική προφορική αναφορά που είχα ήταν από έναν «Λαμπανιτσιώτη» (τον πατέρα μου) λέγοντας ότι το μονοπάτι αυτό πρέπει να ήταν κομμάτι της «σύνδεσης» Λαμπανίτσας – Οσδίνας.

Το πόσο είναι βατό αυτό το μονοπάτι ήθελα να το διαπιστώσω. Έτσι άρχισα να σχεδιάζω μια μελλοντική επίσκεψη. Συνδύασα λοιπόν την επίσκεψη μου στη Μίχλα http://atraposroute.blogspot.com/2011/11/blog-post_18.html και επιστρέφοντας το διασταύρωσα μερικές δεκάδες μέτρα από το εικόνισμα.

Ακολουθώντας το προς την Οσδίνα λίγο πιο κάτω βρέθηκα δίπλα στο εικόνισμα….η ομορφιά του τοπίου, σου κόβει την ανάσα αλλά κάτι άλλο κάνει την καρδιά μου να σκιρτήσει…. «ταξιδεύοντας» πίσω στο χρόνο προσπαθώ να γευτώ τον καταιγισμό συναισθημάτων του ξενιτεμένου παλικαριού που επιστέφοντας κοντοστέκεται στο σημείο αυτό, αγναντεύει κάτω το χωριό και με μάτια βουρκωμένα αντικρίζει μετά από πολύ καιρό το σπίτι του….

…Πίσω στο παρόν και ο οδοιπόρος που στέκεται απολαμβάνει το τοπίο και αφήνει την ψυχή να ταξιδεύσει με τα μάτια. Το βλέμμα κατηφορίζει προς το όμορφο χωριό στην πλαγιά, πιο κάτω ανακατεύεται με τα ελαιόδεντρα και «αγκιστρώνεται» στον βράχο που πάνω του οι ναοί αντιστέκονται στις βουλές του χρόνου. Ασυναίσθητα η ροή του Καλαμά θα το παρασύρει  μέχρι την γέφυρα της Μενίνας. Αποχωριζόμενος τον ποταμό θα αρχίσει να σκαρφαλώνει προς την Τσουρίλα (Καλλιθέα), και την Μονή των Παγανιών, κάτω από τις επιβλητικές γρανιτένιες κορυφές, που πιο κοντά έδωσαν τα χαρακτηριστικά στα ονόματα των δυο χωριών Πετροβίτσα και Πλακωτή.

Ο οδοιπόρος πια θα πρέπει να επικεντρωθεί στην κατάβαση του καλντεριμιού που ελίσσεται στην απότομη πετρώδη πλαγιά παρουσιάζοντας έντονα τα σημάδια της εγκατάλειψης Σε κάποιες στροφές ξεκλέβοντας λίγο χρόνο για ξεκούραση θε  να κάνει το ίδιο «νοερό ταξίδι» στο τοπίο από κάτω του.

Φτάνοντας προς το τέλος της κατάβασης (ελάχιστα μέτρα από το δημόσιο δρόμο) το καλντερίμι γίνεται όλο πιο δυσδιάκριτο όπου στη βάση της απότομης πλαγιάς «σβήνει» δίπλα σε μία σάρα (που πιθανόν να είναι η αιτία..).

Μετά από λίγο έχοντας σταθεί στη δημοσιά ακριβώς στην είσοδο του χωριού η ματιά ακολουθεί αντίθετα την διαδρομή και ανταμώνει εκεί πάνω με το εικόνισμα. Δυστυχώς τα σημάδια του καλντεριμιού από το σημείο εδώ είναι εξαφανισμένα από τον χρόνο και τίποτε δεν μαρτυράει την ωραία αυτή διαδρομή.

Λοιπόν, κατεβαίνω πια να συναντήσω τον Καλαμά και σκέφτομαι το πόσο ωραίο θα ήταν να γίνει κάποια προσπάθεια αξιοποίησης αυτού του μονοπατιού (…από τους τοπικούς φορείς;…όχι απαραίτητα). Ας αναλογιστούμε πόσες Κυριακές καθόμαστε απέναντι από την τηλεόραση ή σε μια καφετέρια συζητώντας για το πώς εμείς θα βγάζαμε τον τόπο από την κρίση. Μπορούμε μία μέρα να ανέβουμε σε αυτούς τους πανέμορφους ξεχασμένους τόπους και βάζοντας ο καθένας ένα λιθαράκι να αναστηλώσουμε αυτά τα μονοπάτια που σαν φλέβες έρεαν προς τη «καρδιά» των απόκρημνων χωριών μας.

…..Αλλά όλα αυτά είναι μάλλον οι σκέψεις ενός μοναχικού, ονειροπόλου Δον Κιχώτη, που όταν του δίνεται η ευκαιρία περιδιαβαίνει αυτόν τον τόπο……

   

Χάρτες Μονοπατιού

....ο Οδοιπόρος...

Η Εκκλησία στη είσοδο του Χωριού

Η Οσδίνα

..Κατεβαίνοντας προς το Χωριό

..στροφή.. λίγος χρόνος για ξεκούραση

Άγρια ροδιά δίπλα στο μονοπάτι

το μονοπάτι «σβήνει» δίπλα σε μία σάρα

Η είσοδος του χωριού

Καλό μήνα!

Καλό μήνα σε όλους και ...καλό χειμώνα!!!