Παραδοσιακός γάμος στη Γλούστα...

Παραδοσιακός γάμος στη Γλούστα με "μπαϊράκι" και "λαλητάδες"!

Η φωτογραφία είναι από τον γάμο του Σταύρου Τσοπόκη
 και τραβήχτηκε στο δρόμο από τη Γλούστα προς τον Λια.
Πίσω διακρίνεται η χιονισμένη Μουργκάνα!

Η κάκω-Αθηνά κερνάει κρασί!

10.000+/προβολές - επισκέψεις στη σελίδα της Γλούστας

Έχουμε ήδη [με τη βοήθεια όλων σας] ξεπεράσει τις 10.000 επισκέψεις - προβολές της σελίδας μας στο διαδίκτυο και έχουμε περισσότερους από 30 φίλους/αναγνώστες από τον Αύγουστο του 2009 που ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας μέχρι και σήμερα!

Επίσης στην ομάδα της Γλούστας στο facebook έχουν εγγραφεί ήδη 47 μέλη, ενώ στο sync.blogs έχουμε 39 μέλη και περισσότερες από 350 επισκέψεις μέχρι τώρα, από τις 10 Οκτωβρίου 2010!

Ακόμη, πολλά είναι τα blogs που έχουν αναδημοσιεύσει αναρτήσεις και φωτογραφίες μας, ενώ αρκετοί bloggers μάς έχουν συμπεριλάβει στα φιλικά τους sites!

Τέλος θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε πως η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει ο χωριανός μας Δημήτρης Μπλέτσας, για τη δημιουργία οικογενειακού δέντρου όλων των Γλουστινών, βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο και ολοκληρώνεται με πολύ γοργούς ρυθμούς, ενώ μέχρι τώρα έχουν συμπεριληφθεί σ' αυτό περισσότερα από 1.200 άτομα και πάνω από 1.000 παλιές και νέες φωτογραφίες (από το 1700 περίπου μέχρι σήμερα).

Σας ευχαριστούμε όλους θερμά και υποσχόμαστε πως θα συνεχίσουμε με την ίδια θέρμη και τον ίδιο ζήλο την προσπάθεια που ξεκινήσαμε για να προβάλουμε όχι μόνο το χωριό μας, τη Γλούστα, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της ακριτικής και ιστορικής Μουργκάνας στη Θεσπρωτία ως ελάχιστο φόρο τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.

...Και φυσικά σας περιμένουμε να μας επισκεφτείτε και πάλι!!!

Στη Γλούστα "βγάζουν" τσίπουρο...

...

Άγιο μου τσιπουράκι
σε γυάλινο κορμάκι
ονειρομπερδεμένα
και ψυχοτυλιγμένα
καημούς παρηγοράτε
τους έρωτες ξυπνάτε...

[μουσική και στίχοι: Κώστας Καλδάρας - ερμηνεύτρια: Ελένη Τσαλιγοπούλου]




Το τσίπουρο είναι ένα ελληνικό αλκοολούχο ποτό το οποίο ξεκίνησε την πορεία του πριν από επτά περίπου αιώνες στα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Η Τσικουδιά ή Ρακή στην Κρήτη είναι κάτι ανάλογο, ωστόσο η κυριότερη διαφορά του είναι ότι η τσικουδιά είναι προϊόν μονής απόσταξης. Σε άλλες χώρες, παρόμοια ποτά είναι η Ιταλική Γκράπα και το Αράκ της Μέσης Ανατολής.

Το τσίπουρο έχει τις περισσότερες φορές 36 με 45 αλκοολικούς βαθμούς. Δεν πρέπει να συγχέεται με το ούζο, ποτό με διαφορετικό τρόπο παρασκευής.

Η παραγωγή του τσίπουρου χάνεται μέσα στο βάθος του χρόνου, λέγεται όμως πως ξεκίνησε τον 14ο αιώνα στο Άγιο Όρος από μοναχούς που διαβιούσαν εκεί. Με τα χρόνια εξαπλώθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, κυρίως στη Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Κρήτη.

Μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα η παραγωγή τσίπουρου γινόταν αποκλειστικά "κατ' οίκον", δεν υπήρχε δηλαδή μαζική βιομηχανική παραγωγή. Από παλιά, ένα άχρωμο αλκοολούχο ποτό παράγεται και πίνεται κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Είναι γνωστό με διάφορα ονόματα: τσίπουρο, αράκ, γκράππα. Αποστάζεται από τα παραπροϊόντα του κρασιού, σαν ο άνθρωπος να θέλησε να εκμεταλλευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο το δώρο των θεών, το αμπέλι.

Τσίπουρο ονομάζεται στην Ελλάδα το απόσταγμα από στέμφυλα. Παράδοση στην παραγωγή τσίπουρου έχουν η Μακεδονία, η Κρήτη, η Θεσσαλία, και η Ήπειρος...

[Πηγή: Wikipedeia]


Και για τον κρύο χειμώνα ...ρακόμελο
Τη ρακή ή το τσίπουρο το ρίχνουμε σε ένα μπρίκι μαζί με θυμαρίσιο μέλι, ένα ξυλάκι κανέλα και λίγο γαρύφαλλο και τα αφήνουμε να ζεσταίνονται.
Στο τέλος προσθέτουμε και δυο σταγόνες λεμόνι!!!
Στην υγειά σας...!

"ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ" ......η αρχή του ταξιδιού!

Το 1992 πρωτακούσαμε αυτό το τραγούδι με αυτή τη γυναίκα. Αναζητώντας να το ξανακούσουμε, αρχίσαμε το μεγάλο ταξίδι στο πολυφωνικό τραγούδι. Το 1998 ξεκινήσαμε το "ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ". Στο φετινό ταξίδι του Καραβανιού ξανακούσαμε την κυρά Φανή στο αγαπημένο μας τραγούδι! Μετά από δεκαεπτά χρόνια αναζήτησης, μετά από έντεκα χρόνια Καραβανιού, ίσως και να το αξίζαμε λιγάκι... :) [ Alexandros Lambridis ]

Ακούστε την κυρία Φανή Δημοπούλου, από το Δολό Πωγωνίου, να ερμηνεύει αυτό το καταπληκτικό πολυφωνικό τραγούδι... >>>

Πότε κατοικήθηκε η Γλούστα...

«Στην Πελοπόννησο η τουρκική εισβολή, το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, προκάλεσε μεγάλα κενά στα πεδινά μέρη και αραίωση των μεγάλων αστικών κέντρων. Οι πληθυσμοί φεύγουν από τα κράσπεδα των δρόμων για να μην υποφέρουν από τα Τουρκικά στρατεύματα ή τους Τούρκους υπαλλήλους.Έτσι χωριά και κωμοπόλεις που βρίσκονται επί των συγκοινωνιακών οδών εγκαταλείπονται και ερημώνουν, ενώ δημιουργούνται άλλα σε ασφαλέστερους τόπους...

. . . . . . . . . . .

...Και στην Ήπειρο παρατηρείται καταφυγή σε απόμερα οχυρά. Κατά την έναρξη των Τουρκικών επιδρομών, στις περιοχές αυτές επικρατούσε μεγάλη αναταραχή και αναρχία. Οι κάτοικοι συνοικίζονται σε χωριά το ένα κοντά στο άλλο, σε ορεινά μέρη, και ζουν από την κτηνοτροφία. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζουν τα χωριά γύρω από τον Τσαμαντά : Σωτήρας, Λίντιζδα, Γριάζδανη, Μαλτζιάνη, Πόβλα, Αχούρια, Φατίρι, Μπαμπούρι, Λειά, Γλούστα, Λίστα κλπ. Ο τρόπος αυτός οικισμού έχει να κάνει με την μορφολογία του εδάφους.

Όχι μόνο τα βουνά αλλά και μικρές αποκομμένες από τους δρόμους χερσόνησοι χρησιμοποιούνται για οικισμό π.χ. η Πάργα.» [Πηγή: "Αιολική γη"]

Φαίνεται πως με την άποψη αυτή συνηγορούν και αρκετά στοιχεία στα χωριά της Μουργκάνας, όπως η πλάκα που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, πάνω από το ιερό της εκκλησίας του Αϊ Γιάννη στη Γλούστα, όπου αναγράφεται η χρονολογία 1617.

Βέβαια στην περιοχή υπάρχουν στοιχεία που μαρτυρούν πως αυτή κατοικήθηκε πολλούς αιώνες νωρίτερα, όπως τα ερείπια του κάστρου που βρίσκεται ανάμεσα από τη Γλούστα και το Γαρδίκι (που παλαιότερα ήταν ενιαία περιοχή μαζί με τον κάμπο), ο τάφος της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκε στη Γλούστα, καθώς και πολλά κεραμικά ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή της Γλούστας που δείχνουν πως στις πλαγιές της Βελίκας πρέπει να υπήρχε αρχαίος οικισμός (με το αρχαίο όνομα "Βουλωρός" ή "Βόλουρο"), που μάλλον έχει χαθεί ύστερα από κατολισθήσεις που έγιναν στην περιοχή. Δυστυχώς οι έρευνες από την αρχαιολογική υπηρεσία είναι σχεδόν ανύπαρκτες σε όλη τη Μουργκάνα και ευρύτερα την αρχαία Κεστρίνη (την πάνω από τον Καλαμά περιοχή) αλλά και οι αναφορές σε ιστορικές πηγές για την περιοχή είναι πολύ λίγες.

Το πότε, επομένως, πρωτοκατοικήθηκε η Γλούστα και η ευρύτερη περιοχή της Μουργκάνας, δεν είναι εύκολο να διαπιστωθεί. Εκείνο όμως που εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς σήμερα, είναι πως σιγά σιγά η περιοχή ερημώνει και αν δεν γίνουν σύντομα δραστικές κινήσεις από το δήμο, την περιφέρεια και την κεντρική εξουσία θα ξέρουμε πολύ σύντομα το πότε θα σταματήσει να κατοικείται η πανέμορφη, ακριτική αυτή περιοχή της Ελλάδας.

Μιχάλης Γκανάς: "Μητριά πατρίδα"

«Βγάλαμε τα κόκαλα βιαστικά από το κοιμητούργιο του νεκροταφείου. 'Αλλα σε ξύλινα κασόνια, άλλα σε σακούλες της ζάχαρης, τα περισσότερα χύμα. Μόλις ακούγονταν τ΄ αεροπλάνα, τρυπώναμε μέσα. Βαριά μυρουδιά μούχλας, σάπιος αέρας. Έξω πέφτανε βόμπες, έτρεμε ο τόπος, κάναμε το σταυρό μας μικροί μεγάλοι. Από μέρα σε μέρα τα πράγματα αγρίευαν. Οι αντάρτες πέρα δώθε όλο φούρια, τ΄ αεροπλάνα έρχονταν συχνότερα. Είδαν κι απόειδαν ο κόσμος, ανεβήκαμε στο βουνό, στη Λακκότρυπα. Ανάψαμε φωτιές οι γυναίκες, βάλαμε να μαγειρεύουμε, ο καπνός ανέβαινε ως τον τρούλο, ζαλίζονταν τα περιστέρια. Όσα πέφτανε, τα μαγειρεύαμε επιτόπου. Τ΄ άλλα φτερούγιζαν τρομαγμένα, τα κυνηγούσαν με κουβέρτες, σεντόνια, ώσπου φύγανε τα ζωντανά του Θεού. Τον πάππου σου τον έδερναν θέρμες, δεν μπορούσε ν’ ανεβεί, τον άφησαν χαμηλά στο μονοπάτι με το ξυλοκρέβατο. Μας έστειλε να κατεβούμε κι εμείς. Κατεβήκαμε κακήν κακώς μες στη νύχτα. Ψηλά γινόταν μάχη, πηχτό βουητό, μπουμπουνητά κάθε τόσο. Εμείς στο δρόμο χαμένοι. Διάβηκαν κάτι αντάρτες, μας βάλαν μπροστά, περάσαμε το σύνορο ξημερώματα.»

(όπως τα θυμάται η μάνα μου)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 

Η "Μητριά πατρίδα" είναι το μοναδικό πεζογράφημα του ποιητή Μιχάλη Γκανά. Πρόκειται για ένα λιτό και ελλειπτικό αφήγημα. Περιγράφει την προσωπική εμπειρία του συγγραφέα και της οικογένειάς του που βρέθηκαν το 1948 στις σοσιαλιστικές χώρες (Αλβανία, Ουγγαρία), παρά τη θέλησή τους, και την επιστροφή τους στην Ελλάδα το 1954.

Είκοσι έξι χρόνια μετά την πρώτη έκδοση (1981) ο Γιάννης Αδαμάκης συναντήθηκε με την "Μητριά πατρίδα". Καρπός αυτής της συνάντησης ενός νεότερου ζωγράφου με έναν πρεσβύτερο ποιητή, ενός παιδιού της μεταπολίτευσης με ένα παιδί του εμφυλίου και τέλος ενός Πειραιώτη με έναν Ηπειρώτη, είναι μια σειρά έργων ανάλογου ήθους με τον κόσμο του βιβλίου, αλλά με το προσωπικό ύφος του Αδαμάκη. Μερικά από αυτά τα έργα κοσμούν τη νέα έκδοση του βιβλίου από τις εκδόσεις Μελάνι.

 

Πηγή: Εκδόσεις "Μελάνι"

"Φωταψίες της άλλης όχθης"- μια ραδιοφωνική ιχνηλασία στα τοπία της μουσικής παράδοσης

Οι "φωταψίες της άλλης όχθης" είναι μια ραδιοφωνική και τηλεοπτική εκπομπή με τον Αλέξανδρο Λαμπρίδη, που έχει ως θέμα της την παραδοσιακή ελληνική μουσική.[στον 902, αριστερά στα FM]
ραδιοφωνικά:
κάθε Κυριακή 3-5 μ.μ. ιχνηλασίες στην ποιητική της παραδοσιακής μουσικής
κάθε Σάββατο 4-5 μ.μ. ζωντανές μουσικές και ζωντανή παρουσίαση μουσικών

και κάθε Σάββατο στις 18:35 στην τηλεόραση του 902, "ΦΩΤΑΨΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΟΧΘΗΣ". Ένα ταξίδι στο πολύμορφο και πολύτροπο ανθρώπινο τοπίο της παραδοσιακής μουσικής και της λαϊκής παράδοσης, με συνταξιδιώτη τον Αλέξανδρο Λαμπρίδη.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: "ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ"
Ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια της αγάπης και της ξενιτιάς με το πολυφωνικό σύνολο "Χαονία" στην πρώτη συναυλία πολυφωνικού τραγουδιού γι' αυτό το χειμώνα. ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ στη μουσική σκηνή "ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ", στις 10:30 μμ. Με τη "ΧΑΟΝΙΑ" συμπράτουν βορειοηπειρώτες προσκεκλημένοι της. Αρτέμωνος 9, Νέος Κόσμος, 2109270628,[ http://www.a-o.gr/ ](15 ευρώ με το πρώτο ποτό) [ Alexandros Lambridis ]

Αφιέρωμα στον Λιά Θεσπρωτίας

ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ !!!
Ο ΛΙΑΣ: ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΣΤΗ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ ΓΕΜΑΤΟ ΙΣΤΟΡΙΑ

Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, στους πρόποδες της Μουργκάνας βρίσκεται το χωριό Λιά. Άγνωστο στους πολλούς, μέχρι πριν λίγα χρόνια, έγινε πασίγνωστο στον κόσμο ολόκληρο από την «Ελένη», το βιβλίο του Λιώτη συγγραφέα Νίκου Γκατζογιάννη.

Πέρα όμως απ’ αυτό, το χωριό Λιά ήταν πάντα δεμένο με την ιστορία. Κοντά στο χωριό Λιά, σ’ ένα αντέρεισμα της Μουργκάνας, ακόμα σώζεται ένα κάστρο, κατασκευασμένο τον 3ο π.Χ. αιώνα από τον θρυλικό βασιλιά της Ηπείρου, τον Πύρρο.

Στην παραδοσιακή βρύση της Γκούρας, δίδαξε ο μεγάλος απόστολος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, Κοσμάς ο Αιτωλός – ο «Πατροκοσμάς» – λίγο πριν τον μαρτυρικό του θάνατο στη Βόρειο Ήπειρο το 1779.

Μνημόσυνο μιας φάρας, μνήμη μιας εποχής!

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΝΕΤΗΣ, "Στη σκιά της Μουργκάνας", εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί, σελ. 320

[Του Γιώργου ΘΕΟΧΑΡΗ* 01/02/2009]

Ένα άνοιγμα στην Ιστορία δημιουργείται με τούτο το βιβλίο, όχι απ' την πλευρά της μεθοδολογικής της θέασης, ούτε από εκείνη της ακαδημαϊκής της θεμελίωσης και, συχνά πυκνά, υπαγορευμένης επιδιόρθωσης, αλλ' από τη μεριά της ανθρωπογεωγραφικής και κοινωνιολογικής της αναγκαιότητας. Μέσ' απ' αυτό το ρήγμα εισβάλλει ευεργετικός ο αέρας της πρωτογενούς καταγραφής των παθών μιας μεγάλης οικογένειας, από το χέρι ενός ανθρώπου της υπαίθρου, και κατ' επέκταση το οξυγόνο της διήγησης πλευρών της ζωής των ανθρώπων που έζησαν σε ένα τμήμα της Ελλάδας τους δύο τελευταίους αιώνες -ακριβέστερα από το 1760 ως το 2005. Εισχωρούμε κι εμείς στην Ιστορία και με οδηγό το κείμενο εντοπίζουμε τις κακοτεχνίες -σε αδεξιότητα ή σε σκοπιμότητα οφειλόμενες, κατ' αρχήν αδιάφορο.

Πρόκειται για έναν τόμο 320 σελίδων, από τις οποίες οι πρώτες 175 καλύπτουν την τυπογραφική αποτύπωση μιας καταγραφής που συντηρούσε ολοζωής ο ιερέας Νικόλαος Βενέτης από το χωριό Λια Θεσπρωτίας, και αφορά στην πορεία της φάρας του Δρόση Βενέτη μέσα στο χρόνο, από το 1760 μέχρι σήμερα. Στις υπόλοιπες 145 βρίσκουμε τις σημειώσεις και τον υπομνηματισμό που πρόσθεσε ο δικηγόρος Αντώνης Βενέτης, γιος του παπά Νικόλα και επιμελητής της έκδοσης.

Εκατοντάδες ονόματα παρατίθενται, σε μιαν ατελείωτη σειρά γεννήσεων, βαπτίσεων, γάμων, θανάτων, νέων γεννήσεων και βαπτίσεων, νέων θανάτων. Παράθεση που θυμίζει το Βιβλίο της Γενέσεως -άλλωστε και ο συγγραφέας του ένας λευίτης υπήρξε...

. . . . . . . . . . . . . . . .

...Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αφηγήσεις: του Δημητρίου Βενέτη για την ομαδική μετανάστευση 10 βλαχοχωριών της Κεντρικής Μακεδονίας στη Ρουμανία το 1932, του Χρήστου Βενέτη για τη ζωή του στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης, της Ξάνθως Βενέτη-Μπαρτζώκη για τον εμφύλιο στην Μουργκάνα, τη μεταφορά της, μαζί με συντοπίτες της, στην υπερορία μέχρι τον επαναπατρισμό τους, το 1954, της Παναγιώτας και του Βασίλη Δέπη για τα ίδια γεγονότα, του Κώστα Μπέσια για τη μεταφορά παιδιών της Μουργκάνας στην Αλβανία.

Νίκος Γκατζογιάννης: "ΕΛΕΝΗ"

Σπάνια έχω έρθει αντιμέτωπος με ένα βιβλίο τόσο εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτά που έχω μάθει να πιστεύω από παιδί χωρίς να καταφέρνω να το απορρίψω ή έστω να το αμφισβητήσω. Γιατί είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η ανατριχιαστική εξιστόρηση του Νίκου Γκατζογιάννη για τις συνθήκες της φυλάκισης, του βασανισμού και της εκτέλεσης της μητέρας του, Ελένης Γκατζογιάννη, στον εμφύλιο πόλεμο από μια ομάδα ανταρτών είναι αληθινή, και αυτό είναι μάλλον η μεγαλύτερη απόδειξη ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί, μόνο άνθρωποι μπλεγμένοι στον ίδιο παραλογισμό. Μπορεί λοιπόν να μην τα κατάφερα να συμφιλιωθώ συναισθηματικά με το έργο (η παρούσα μορφή του οποίου αποτελεί επανέκδοση του εξαντλημένου εδώ και χρόνια πρωτότυπου) αλλά μια ανάγκη για αντικειμενικότητα με ανάγκασε να το διαβάσω όλο, και να ψάξω τα όποια σταθερά στοιχεία για να το προσδιορίσω.

[από την ιστοσελίδα: politikokafeneio]

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία...

Ο Τσαμαντάς στο facebook

Επισκεφτείτε την ομάδα του Τσαμαντά Θεσπρωτίας στο facebook... >>>

Η ιστοσελίδα του Τσαμαντά Θεσπρωτίας

Δείτε φωτογραφίες από τα ακριτικά χωριά της Μουργκάνας στην ιστοσελίδα του Τσαμαντά Θεσπρωτίας... >>>

Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών

Δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή στους Φιλιάτες ο κ. Μηνάς Παππάς.

Ευχόμαστε καλή δημαρχιακή θητεία και φυσικά να μην ξεχάσει τα ακριτικά και απομακρυσμένα χωριά της Μουργκάνας!

Λαλητάδες: "Περδικομάτα"

[ακούστε εδώ... >>>]

"Περδικομάτα": Εξάσημος σκοπός του γάμου, απ' τους ομορφότερους της Ελληνικής Παράδοσης.

Χορεύει το χορευτικό "Μουργκάνα" της Ομοσπονδίας Μουργκάνας υπό την καθοδήγηση της χοροδιδασκάλου κ. Σωτηρίας Μούτσιου-Χήνου .

Η βιντεοληψία έγινε απο τον κ. Αναστόπουλο Γιώργο και την κ. Λούση Μαρία για την εκπομπή "για να περνάμε καλά".

Οι Λαλητάδες είναι μουσικό σχήμα που επιμένει στα αυθεντικά παραδοσιακά ακούσματα με τη χρήση "φυσικών" οργάνων δηλαδή κλαρίνου, βιολιού, λαγούτων και κρουστών (ντέφι, νταραμπούκα, νταούλι), με φωνητική "συλλογικότητα" εκεί όπου απαιτείται και σολιστική "εναλλαγή" των οργάνων στα αυτοσχεδιαστικά (και όχι μόνον) μέρη.

Καλό βόλι!

Ραντεβού και πάλι, μετά τις εκλογές...!!!

Ιόνιο Πέλαγος: αέναη, απέραντη ομορφιά!

Καλό μήνα!

Το χωριό! Λίγο πριν από τις εκλογές.

Πηγή: Ράδιο Ηγουμενίτσα - 89,2

Μαριόλα (μοιρολόι)

"Μαριόλα" (μοιρολόι)    [ακούστε εδώ... >>>]
Μοιρολογάει η Ευανθία Κώτση από το χωριό Μαυρονόρος.
Η ηχογράφηση είναι από το πανηγύρι του χωριού στις 18 Αυγούστου, με την "ηπειρώτικη ζυγιά". Κλαρίνο: Πλαστήρας Ηλίας, βιολί: Γκόγκος Γιώργος, λαούτο: Κωσταντής Δημήτρης, ντέφι: Ζώης Διονύσης